Podatnik uczestniczący świadomie w oszukańczej strukturze podatkowej nie posiada prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT, niezależnie od deklarowanej nieświadomości udziału w oszustwie. Transakcje związane z takim procederem pozostają poza systemem VAT.

Skarga kasacyjna M.G. w sprawie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z powodu niewykazania naruszenia art. 22 § 2a O.p., stanowiącego podstawę decyzji. Zarzuty dotyczące konstytucyjności oraz prawa unijnego były niezasadne dla przedmiotu sprawy.

Decyzja podatkowa z dnia 7 września 2020 r. ma przymiot ostateczności i może być wzruszona w trybach nadzwyczajnych; postępowanie nadzwyczajne może być prowadzone w odniesieniu do wygasłej decyzji zabezpieczającej w celu jej weryfikacji prawnej.

Interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora KIS z naruszeniem art. 14c § 1 i § 2 O.p. nie uwzględniała istotnych elementów stanu faktycznego, co skutkowało jej uchyleniem w zaskarżonej części przez WSA oraz oddaleniem skargi kasacyjnej przez NSA.

Zobowiązanie podatkowe P. N. nie uległo przedawnieniu, gdyż wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie może być uznane za instrumentalne jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatkowego.

Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej kontrahenta na Cyprze, niezaangażowane w Polsce w sposób sugerujący stałość gospodarczej aktywności, nie przenosi ciężaru dowodowego na usługodawcę w postaci nadmiernej weryfikacji siedziby dla celów VAT.

Faktury VAT wystawione przez podmioty, które nie faktycznie nie realizowały usług, nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu, nawet gdy podatnik działał w dobrej wierze i zachowując należytą staranność.

Decyzja ostateczna o zabezpieczeniu podatkowym, mimo wygaśnięcia, może być poddana weryfikacji w trybie nadzwyczajnym, gdyż jej skutki prawne trwają nawet po wygaśnięciu. NSA oddala skargę organu jako bezzasadną.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r., sygn. C-189/18, nie stanowił przesłanki wznowienia postępowania w sprawie podatkowej, gdyż nie wpłynął na treść decyzji ostatecznej. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Faktury wystawione przez podmioty nie prowadzące faktycznej działalności gospodarczej, przedstawiające transakcje nierzetelne, nie dają podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT, nawet jeśli formalnie był on zarejestrowany podatkowo.

Członek zarządu spółki nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, jeśli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłoszono we właściwym czasie, co wymaga ustalenia zgodnie z art. 11 i 21 p.u. oraz szczególnymi przepisami ustawy COVID-19.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.a. i art. 54 § 1 pkt 7 O.p., w przypadku importu towarów, nieuregulowanie w terminie należności podatkowych skutkuje zawieszeniem naliczania odsetek za zwłokę, jeśli decyzja nie zostanie doręczona w terminie 3 miesięcy od wszczęcia postępowania administracyjnego.

Brak możliwości powołania się na przesłanki wykluczające odpowiedzialność członka zarządu z uwagi na udział spółki w oszustwie podatkowym jest błędem. Ocena zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych powinna być dokonana niezależnie od okoliczności powstania zaległości podatkowej.

Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej nałożenia obowiązku udostępnienia przez bank informacji objętych tajemnicą bankową.