Uchwała składu 7 sędziów SN z 20 czerwca 2012 r., sygn. I KZP 8/12
Do znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k. nie należy publiczne działanie sprawcy.
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący), SSN Krzysztof Cesarz, SSN Tomasz Grzegorczyk, SSN Michał Laskowski (sprawozdawca), SSN Andrzej Siuchniński, SSN Barbara Skoczkowska, SSN Józeff Szewczyk
Protokolant: Łukasz Majewski przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Aleksandra Herzoga
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 20 czerwca 2012 r., przekazanego na podstawie art. 60 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2012 roku (BSA II - 4410 - 3/12) o rozstrzygnięcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego rozbieżności w wykładni prawa, występującej w orzecznictwie Sądu Najwyższego w zakresie dotyczącym następującego zagadnienia prawnego:
„Czy do znamion przestępstwa znieważenia funkcjonariusza publicznego (art. 226 § 1 k.k.) należy publiczność działania sprawcy?”
uchwalił
udzielić następującej odpowiedzi:
Do znamion przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k. nie należy publiczne działanie sprawcy.
Uzasadnienie
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, na podstawie art. 60 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym wniósł o rozstrzygnięcie przez skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego rozbieżności w wykładni prawa, występującej w orzecznictwie Sądu Najwyższego w zakresie dotyczącym następującego zagadnienia prawnego: „Czy do znamion przestępstwa znieważenia funkcjonariusza publicznego (art. 226 § 1 k.k.) należy publiczność działania sprawcy ?”
W uzasadnieniu swego wystąpienia Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zwrócił uwagę na zarysowujące się w orzecznictwie Sądu Najwyższego dwa stanowiska we wskazanej kwestii. Pierwsze z nich, wyrażone w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., II KK 176/09, (OSNKW 2010, z. 7, poz. 61), odwołując się do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 r., w sprawie P 3/06, (OTK-A 2006, nr 9, poz. 121) i powołując na prokonstytucyjną wykładnię prawa karnego, przyjmuje, że do znamion występku z art. 226 § 1 k.k. należy publiczność działania. Stanowisko przeciwne wyrażone zostało w orzeczeniach Sądu Najwyższego: z dnia 25 października 2011 r., II KK 84/11, (OSNKW 2011 r., z. 12, poz. 109), z dnia 8 listopada 2011 r., II KK 93/11, (R-OSNKW 2011, poz. 2023), oraz z dnia 10 stycznia 2012 r., II KK 215/11, (LEX nr 1108461). W uzasadnieniach tych orzeczeń powołano się na wyniki wykładni językowej, historycznej i funkcjonalnej, wskazano także inne, aniżeli we wcześniej wskazanym judykacie, rozumienie wykładni prokonstytucyjnej.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
