Wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. V KK 366/10
Przepis art. 440 k.p.k. przewiduje przecież nie tylko zmianę orzeczenia na korzyść oskarżonego, jeżeli utrzymanie go w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, ale także uchylenie orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów z tego samego powodu. Do tego drugiego typu rozstrzygnięcia nie odnosi się ukierunkowanie „na korzyść oskarżonego”, co wynika z samej natury orzeczenia uchylającego, jako nie rozstrzygającego merytorycznie. Z brzmienia przepisu wynika zatem, że przewidziany w nim zakres rozpoznania sprawy niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, może prowadzić, poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia, także do rozstrzygnięcia w dalszym postępowaniu niekorzystnego w porównaniu z treścią orzeczenia zaskarżonego.
Skoro zatem sprzężenie skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności za przestępstwo określonego rodzaju z orzeczeniem wskazanego w ustawie środka karnego jest koniecznym warunkiem prawidłowego stosowania prawa karnego, w tym wypadku uwzględniającym potrzebę ochrony małoletniego jako ofiary przestępstwa, to utrzymanie w mocy wyroku, w którym nie orzeczono o obligatoryjnym środku karnym, jawi się jako oczywiście niesprawiedliwe w sytuacji, gdy było możliwe wydanie rozstrzygnięcia zmierzającego do usunięcia zaistniałego uchybienia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
