Wyrok SN z dnia 19 października 1989 r., sygn. II KR 162/89
Niedopuszczalne jest dzielenie jednego przestępstwa ciągłego na część skazującą, obejmującą kilka czynów jednorodzajowych, i na część uniewinniającą, obejmującą pozostałe czyny jednorodzajowe, albowiem wszystkie te czyny wchodziły w jedno przestępstwo zarzucone, co do którego może zapaść tylko jedno orzeczenie, chyba że sąd nie podzieli poglądu co do przyjętej konstrukcji przestępstwa ciągłego.
W sytuacji zaś, gdy sąd nie znajduje dostatecznych podstaw do uznania winy oskarżonego co do niektórych fragmentów, nie uniewinnia on oskarżonego z tego fragmentu zarzutu, lecz w wyroku ustala winy co do udowodnionych fragmentów zarzutów aktu oskarżenia, natomiast w uzasadnieniu motywuje, dlaczego przypisany oskarżonemu czyn nie obejmuje wszystkich fragmentów czynu oskarżonego zarzucanego mu w akcie oskarżenia.
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 października 1989 r. sprawy Kazimierza K., oskarżonego z art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 208 k.k. oraz w zbiegu z art. 10 § 2 i 58 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 21 grudnia 1989 r. – utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
