Wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. II OSK 819/17
Skoro zatem przepis ogólniejszej natury, jakim jest art. 61 a § 1 K.p.a., przewiduję odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego z powodu braku legitymacji strony u osoby wnoszącej żądanie wszczęcia takiego postępowania, ta sama okoliczność winna być podstawą odmowy wznowienia postępowania w tych przypadkach, gdy brak legitymacji strony u wnioskodawcy wznowienia jest konsekwencja braku przyznania takiego przymiotu w następstwie oznaczonego stanu prawnego. W tych okolicznościach kwestia zachowania terminu przez wnioskujących o wznowienie postępowania ma charakter drugoplanowy.
Teza urzędowa
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 880/16 w sprawie ze skargi J. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. I. kwotę 1150 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r., II SA/Kr 880/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę J. I. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak : [...], w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą dopuszczalną emisję gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], Starosta [...], powołując się na art. 145 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, K.p.a.), rozpoznając wniosek J. S.-G. i M. G. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną własną decyzją znak: [...]z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalającą dopuszczalną emisję gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego dla [...] ul. [...],[...]. W uzasadnieniu odmownej decyzji organ I instancji wskazał, że powołaną we wniosku podstawą wznowienia miał być fakt, że wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem źródłowej decyzji. Wnioskodawcy są właścicielami działek nr [...] i [...] położonych w [...], na których zlokalizowane mają być instalacje wchodzące w skład [...] (zakład) i zamieszkują w niedalekiej odległości od samego zakładu emitującego zanieczyszczenia. Powołując się na art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., uPoś - "Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze") Starosta zwrócił uwagę, iż nie został utworzony obszar ograniczonego użytkowania dla zakładu, w tym aspekcie wskazano, że ewentualne naruszenia prawa własności stanowią podstawę do dochodzenia roszczeń na drodze cywilnej, nie zaś w postępowaniu administracyjnym o ustalenie dopuszczalnej emisji gazów i pyłów do powietrza.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
