Wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. II FSK 306/18
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. N. i T. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 593/17 w sprawie ze skargi R. N. i T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. N. i T. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 1.200 (słownie: tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 593/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. N. i T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. Jako podstawę prawną orzeczenia sąd pierwszej instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.".
Z wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego P. - G. w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia 24 września 2012 r. określił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 10 238 zł. Organ stwierdził, że skarżący w korekcie zeznania podatkowego zawyżyli koszty uzyskania przychodów o 48 845,47 zł na skutek zaksięgowania faktur wystawionych przez W. S. M. M., płacąc za faktury obejmujące usługi realizowane własnym nakładem pracy. Pozostałe nieprawidłowości stwierdzone przez organ zostały skorygowane przez skarżących. Organ odwoławczy decyzją z dnia 15 lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I SA/Po 342/13 oddalił skargę podatników. Natomiast, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 508/14 uchylił ten wyrok oraz decyzję organu odwoławczego, wskazując, że sąd pierwszej instancji w sposób powierzchowny i ogólnikowy dokonał oceny zgodności z prawem działań podejmowanych w sprawie przez organy podatkowe, w szczególności zaś stwierdził, iż sąd pierwszej instancji nie wziął pod rozwagę możliwości zaistnienia sytuacji, w której M. M., poza wystawianiem nierzetelnych faktur, mogła wykonać jakieś usługi, gdyż podczas przesłuchań wspomniała o osobach zatrudnionych bez umów. Nadto, sąd kasacyjny wskazał, aby organy podatkowe, dokonując ustaleń faktycznych, kierowały się zasadą in dubio pro tributario. Ponownie rozpoznając sprawę, wymienioną decyzją z dnia 24 lutego 2017 r., organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
