Wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. II FSK 3319/16
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek (sprawozdawca), Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 111/16 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 2.400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 16 grudnia 2015r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 23 września 2015r., określającą J. C. (dalej: Skarżąca) zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2013 rok w wysokości 19.789 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia z dnia 28 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Wr 111/16 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: CBOSA) oddalił skargę. W uzasadnieniu swojego orzeczenia stwierdził, że organy podatkowe zasadnie uznały przychody otrzymywane przez Skarżącą w 2013r. z tytułu wynajmu 12 kwater w nieruchomości objętej małżeńską wspólnością majątkową za przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, zaś interpretacja indywidualna, na którą powoływała się Skarżąca, nie ma w sprawie zastosowania, jako wydana w odniesieniu do odmiennego stanu faktycznego.
Skarżąca w złożonej skardze kasacyjnej, zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie:
1/ na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 - dalej: p.p.s.a.) prawa materialnego w takim zakresie, który miał wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na zakwalifikowaniu przychodów Skarżącej uzyskanych z wynajmu kwater do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza tj. art. 10 ust. 1 pkt.6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz. 361 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.), który przewiduje możliwość uzyskania dochodów poza działalnością gospodarczą oraz błędną wykładnię pojęcia działalności gospodarczej, a co za tym idzie zakwalifikowanie w niniejszej sprawie przychodów z najmu lokali do przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej; art. 2 ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez arbitralne uznanie, iż prywatny wynajem kwater stanowi działalność gospodarczą, ustawy o podatkach lokalnych w szczególności art. 5 ust 2 ustawy o podatkach lokalnych poprzez błędne przyjęcie, iż prywatny wynajem kwater stanowi działalność gospodarczą celem opodatkowania budynków mieszkalnych. Jeżeli są to budynki (lokale) mieszkalne, należy je opodatkować według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych, nawet wówczas, gdy są przedmiotem najmu. Budynek (lokal) mieszkalny, bez względu na to, kto jest jego właścicielem (osoba fizyczna, przedsiębiorca), zawsze powinien być opodatkowany najniższymi stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatkach lokalnych; art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie prywatnego wynajmu kwater jako działalności gospodarczej oraz szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. zastąpionej dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. poprzez w szczególności naruszenie zasady, iż zdarzenie podatkowe oznacza fakt, którego zaistnienie spełnia warunki prawne konieczne dla zaistnienia należności podatkowej, w przedmiotowej sprawie brak konieczności zaistnienia działalności gospodarczej dla prywatnego wynajmu kwater nie może skutkować obowiązkiem podatkowym wynikającym z prowadzenia działalności gospodarczej, wyroku sprawa C-270/09 [...] prywatny wynajem kwater określany jako kwatery wakacyjne i uwzględnia podstawowe zasady wynikające z możliwości nałożenia podatku na podmioty w Unii Europejskiej, zaskarżony wyrok WSA we Wrocławiu narusza te zasady i regulacje wynikające z przytoczonej dyrektywy; naruszenie art. 659 k.c. w zakresie rozważań, co powinno być zawarte a co nie w umowie prywatnego wynajmu kwater, zarzut ten jest chybiony ze względu na zasadę swobody umów.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
