Wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. II FSK 1700/15
Podatkowe postępowanie
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA (del.) Teresa Porczyńska, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2026/14 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 10 czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. O. na rzecz Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2026/14, w którym oddalono skargę R. O. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 10 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. utrzymał w mocy, wydaną przez ten organ w I instancji, decyzję z dnia 24 stycznia 2014 r., w której odmówił, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 28 czerwca 2013 r. określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 456.773 zł. Od decyzji wymiarowej w ustawowym terminie nie wniesiono odwołania, a tym samym decyzja ta stała się ostateczna.
Z ustaleń zawartych w tej decyzji wynika, że podatnik w 2009 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą S. R. O., w ramach której świadczył na rzecz podmiotów gospodarczych usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. W tym roku jedynym przychodem podatnika z działalności gospodarczej było odszkodowanie otrzymane od spółki M. Sp. z o.o. w kwocie 2.600.000 zł, natomiast na wysokość kosztów uzyskania przychodów składały się głównie odszkodowania wypłacone przez firmę S. na rzecz A. S.A. (w kwocie 651.000 zł) oraz na rzecz T. S. (w kwocie 990.000 zł) - tytułem rozwiązania umów z ww. podmiotami. Powyższe wypłaty organ zakwestionował jako wydatki kwalifikujące się do kosztów uzyskania przychodu, o jakich mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.).
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
