Wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3399/14
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Danuta Małysz, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 438/14 w sprawie ze skargi J. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 lipca 2014 r., I SA/Rz 438/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 19 marca 2014 r. w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowej (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm. ), pozostawił bez rozpatrzenia zażalenie skarżącego (pisma z 8 stycznia i 5 marca 2014r.) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 grudnia 2013 r., pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z 26 kwietnia 2013 r. o "uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 4 lutego 2010 r. " - z uwagi na niespełnienie warunków wynikających z art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Po zwróceniu się przez podatnika z wnioskiem o uchylenie decyzji z 4 lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatnika o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, w jakim trybie wnosi o uchylenie decyzji, tj. czy na podstawie art. 253a §1 czy art. 240 §1 O.p. Skarżący wyjaśnił, że składa wniosek w trybie art. 253a §1 z uwagi na ważny interes strony". Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z 28 czerwca 2013 r. odmówił Skarżącemu wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie uchylenia decyzji, motywując że w sprawie brak podstaw do zastosowania art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej, a to z mocy art. 253b pkt 1 O.p. (art. 253a nie stosuje się do decyzji ustalającej albo określającej zobowiązanie podatkowe). Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, a Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z 12 września 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wzywając skarżącego do sprecyzowania wniosku zasugerował możliwość jego załatwienia w dwóch trybach, w tym w trybie art. 253 oraz 253a O.p., nie wyjaśniając Skarżącemu, co wynika z treści art. 253b. Takie działanie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z 22 października 2013 r., wezwał Skarżącego do sprecyzowania wniosku z usunięciem wadliwości poprzedniego wezwania. Odpowiadając na wezwania (pismo z 28 października 2013r.) Skarżący podniósł okoliczności jak w swoim piśmie z 7 czerwca 2013 r. i dodał, że nie jest "biegły w przepisach Ordynacji podatkowej" i dlatego "Urząd Skarbowy" powinien zdecydować "w jakim trybie i na podstawie jakich przepisów" należy rozpatrzyć wniosek. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z 22 listopada 2013 r., ponownie wezwał Skarżącego do usunięcia braków wniosku poprzez wskazanie podstawy wznowienia postępowania, tj. wskazanie jednej z przesłanek wymienionych w art. 210 § 1 O.p. Skarżący, w piśmie z 20 grudnia 2013 r., ponownie wniósł o uwzględnienie żądania "dotyczącego przekwalifikowania aportu" i stwierdził, że nie jest "znawcą prawa finansowego jak i przepisów postępowania w postępowaniu przed organami i nie może wskazać, który z przepisów prawa należy zastosować przy uznaniu tego żądania". Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z 20 grudnia 2013 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z 26 kwietnia 2013 r. W piśmie z 8 stycznia 2014r. (złożonym w ustawowym terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji z 20 grudnia 2013r.) Skarżący wskazał, że "od 26-04-2013r. na żądanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie sprecyzowania (...) wniosku jasno i wyraźnie czterokrotnie w pismach z 26-04-2013, 7-06-2013, 28-10-2013 i 4-12-2013 wskazywał ważny interes strony stanowiący podstawę do uwzględnienia go w decyzji". Prawem podatnika jest wskazanie ważnego interesu, natomiast wskazaniem podstawy prawnej do jego uwzględnienia jest domeną organu podatkowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej analiza pisma z 8 stycznia 2014r. wykazywała, że Skarżący nie określił w sposób jednoznaczny swojego żądania, tj. nie sprecyzował czy wniesione podanie stanowi zażalenie czy też żądanie wszczęcia postępowania w innym trybie. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z 21 lutego 2014 r., wydanym w trybie art. 169 § 1 O.p., wezwał skarżącego do usunięcia braków podania poprzez sprecyzowanie treści żądania, tj. wskazanie czy stanowi ono zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 grudnia 2013 r. (w przypadku odpowiedzi twierdzącej wskazano na konieczność określenia: zarzutów przeciw postanowieniu będącemu przedmiotem zażalenia oraz istoty i zakresu żądania, jak również przedłożenia dowodów uzasadniających to żądanie), czy też żądanie wszczęcia postępowania w innym trybie (w tym przypadku wskazano na konieczność określenia trybu postępowania). Skarżący, w piśmie z 5 marca 2014 r., poinformował że podanie z 8 stycznia 2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Skarżący nie dopełnił wymogów wskazanych w art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, tj. nie wskazał zarzutów przeciw zaskarżonemu postanowieniu, istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz dowodów uzasadniających to żądanie. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 tej ustawy. Dyrektor zauważył ponadto, że Skarżący w piśmie z 5 marca 2014 r. zaznaczył, że "wznowienie postępowania i określenie kosztów uzyskania w prawidłowej wysokości" winno nastąpić na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organem właściwym do wznowienia postępowania jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Zaznaczył, że podjęte przez niego rozstrzygnięcie oraz postanowienia wydane dotychczas przez organ I instancji w związku z wnioskiem Skarżącego z 26 kwietnia 2013 r. nie ograniczają prawa Skarżącego do złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Stosowny wniosek należy skierować do Naczelnika Urzędu Skarbowego, w treści wniosku należy podać podstawę prawną żądania oraz wykazać przesłanki określone w tym przepisie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący podniósł, że każdorazowo wyjaśniał na wezwanie organu podatkowego I instancji, że ważnym dla Skarżącego interesem jest powiększenie wartości nominalnej aportu, a w jakim trybie organ dokona zmiany własnej decyzji "jest dla mnie nieważne". Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia celem wznowienia postępowania do zmiany decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 4 lutego 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał, że skoro pismo Skarżącego z 8 stycznia 2014 r. zostało złożone w otwartym ustawowym terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z 20 grudnia 2013 r., to mimo nieprecyzyjnej treści tego pisma należy wezwać Skarżącego do usunięcia braków podania poprzez sprecyzowanie treści żądania. Wezwany - Skarżący, w piśmie z 5 marca 2014 r., wskazał, że pismo z 8 stycznia 2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 grudnia 2013 r. Skarżący nie wskazał jednak zarzutów przeciw zaskarżonemu postanowieniu, istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz dowodów uzasadniających to żądanie. Skarżący podniósł zarzuty, co do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 4 lutego 2010 r. i postępowania poprzedzającego jej wydanie. Sąd jednocześnie podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że zaskarżone postanowienie nie uniemożliwia skarżącemu domagania się wznowienia postępowania przed organem właściwym w sprawie. Od powyższego wyroku Skarżący złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 222 i art. 239 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na : pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy zażalenie zawierało wszystkie elementy pozwalające na merytoryczne rozpatrzenie podania strony a okoliczności faktyczne sprawy znane były organowi na tyle, że lakoniczna treść zażalenia nie powinna stanowić przeszkody w jego rozpatrzeniu. Po wezwaniu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
