Wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. II FSK 2277/14
Strata w środkach obrotowych będąca wynikiem powstawania odpadów stanowiących materiały do przerobu, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) tylko wówczas, gdy jest przez podatnika prowadzącego księgi rachunkowe na bieżąco udokumentowana prawidłowo sporządzonym wewnętrznym dowodem źródłowym, o którym stanowi art. 20 ust. 2 pkt 3) ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, Dz. U. z 2002 Nr 76, poz. 694, ze zm.).
Teza urzędowa
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 275/13 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od G. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 17.182 (siedemnaście tysięcy sto osiemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 275/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi G. G. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 21 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.
2. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, iż sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w Łodzi. W wyroku z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt I SA/Łd 1125/10, Sąd ten uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 22 lipca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia 14 stycznia 2010 r. W sprawie tej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego L. - S. określono Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. Organ I instancji wskazał, że w 2006 r. Skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "D.", w której uczestniczył w zyskach i stratach z działalności w równych częściach z drugim wspólnikiem A. K., tj. po 50%. Przedmiotem działalności "D." s.c. była produkcja dzianiny oraz produkcja i sprzedaż odzieży dzianej niemowlęcej i dziecięcej. Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 2011 r., o sygn. akt I SA/Łd 1125/10, podano, że w kwestii zaliczenia przez organy podatkowe do przychodów spółki Skarżącego przychodów ze sprzedaży przędzy akrylowej w kwocie 5.800.607,73 zł, która według jego wyjaśnień stanowiła odpad przedprodukcyjny stwierdzono, iż organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na sformułowanie takiego wniosku, a przyjęcie tezy, że odpad przedprodukcyjny wynosił 49,95% zakupów przędzy wyłącza możliwość ustalenia, ze przędza ta została sprzedana po cenach zakupu. Ponadto w uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił, że akceptuje przyjętą przez organ tezę, że podatnik nie wykazał, iż przędza, którą określał jako odpad przedprodukcyjny została zniszczona, wyrzucona lub też, że podatnik pozbył się jej w inny sposób. Ponieważ to Skarżący zaliczył do kosztów działalności spółki wartość przędzy uznanej za odpad, powinien wykazać, że takie zaliczenie było uzasadnione. Trafnie, w ocenie Sądu, za niewiarygodny uznano przedstawiony przez Skarżącego dowód w postaci zbiorczych protokołów zniszczeń przędzy w poszczególnych miesiącach 2006 r. Sąd nie zgodził się z argumentacją organów, że spółka "D." nie mogła i nie dokonywała zakupu przędzy niepełnowartościowej. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie nie uprawniał do formułowania wniosku, że Skarżący nie nabywał przędzy o obniżonej jakości. Celem jego uzupełnienia należałoby przesłuchać na tę okoliczność, zgodnie z wnioskiem dowodowym strony, właścicielkę firmy sprzedającej przędzę.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
