Wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. II FSK 1550/13
Sprzedaż prawa do żądania ustanowienia użytkowania wieczystego należy do tego rodzaju praw majątkowych, o których mowa w art.10 ust.1 pkt 7 w zw. z art.18 u.p.d.o.f.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Po 783/12 w sprawie ze skargi G. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2012 r. nr ILPB2/415-202/12-3/WM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r., I SA/Po 783/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu) z dnia 25 maja 2012 r., nr ILPB2/415-202/12-3/WM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym:
G. C. zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku podał, że jego poprzednicy prawni byli właścicielami nieruchomości, objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej: "dekret". Z dniem 21 listopada 1945 r. nieruchomość ta przeszła na własność gminy m.st. Warszawy, następnie z chwilą likwidacji gmin od 1950 r. - na własność Skarbu Państwa, a z dniem 27 maja 1990 r. nieruchomość stała się własnością Dzielnicy Gminy Warszawa Śródmieście. Na podstawie art. 20 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) nieruchomość stała się następnie własnością Miasta Stołecznego Warszawy. Dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące - zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu uprawnieni byli w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy (aktualnie prawo użytkowania wieczystego zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach - Dz. U. 1069 r., Nr 22, poz. 159), z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Objęcie gruntu w posiadanie przez gminę nastąpiło w dniu 19 kwietnia 1948 r. Poprzednicy prawni wnioskodawcy dnia 22 marca 1948 r. złożyli wniosek w trybie art. 7 dekretu o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2003 r., sygn. akt OPS 3/03, wniosek podlegał rozpoznaniu jak złożony w terminie. Następnie Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie orzeczeniem administracyjnym z dnia 20 października 1951 r. odmówiło przyznania prawa własności czasowej i jednocześnie stwierdziło, że wszystkie budynki znajdujące się na gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Zgodnie z treścią art. 8 dekretu własność budynków nabywana była przez Gminę w razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia 27 lutego 1952 r., po rozpatrzeniu odwołania utrzymało zaskarżone orzeczenie w mocy. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 5 lutego 1999 r. stwierdził, że powołana powyżej decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej w określonej w akcie notarialnym części dotyczącej sprzedanego lokalu nr 13 (trzynaście) w budynku oraz udziału przypadającego właścicielowi tego lokalu w części budynku i jego urządzeniach, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tego lokalu została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jej nieważność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 grudnia 2000 r. uchyliło orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 20 października 1951 r. w takim zakresie, w jakim decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdzono nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
