Wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. II FSK 2436/12
Zarówno z przepisów Ordynacji podatkowej, jak i u.p.d.o.f. nie da się wywieść twierdzenia, że organ podatkowy jest zobowiązany do oszacowania kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy podatnik zaniedbuje swoje obowiązki w zakresie dokumentowania zdarzeń gospodarczych.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. H. i M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 5/12 w sprawie ze skargi K. H. i M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 27 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. H. i M. H. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1.1. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 5/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. i K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 27 października 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.
1.2. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia 2 czerwca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Skarżącym zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., w wysokości 96.932,00 zł. Organ pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości skutkujące zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów o kwotę 300.216,00 zł. Od decyzji tej wniesiono odwołanie.
1.3. Decyzją z dnia 27 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej nie stwierdzono uchybień w zakresie przychodów, natomiast w zakresie kosztów prowadzonej działalności stwierdzono ich zawyżenie o kwotę 300.216,00 zł z tytułu zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów faktur VAT nie odzwierciedlających faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych (zakupu oleju napędowego) wystawionych przez FHU E. M. K. z siedzibą w T. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie dowodowe dowiodło, że wymienione faktury nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych, tj.: opisanych w ich treści sprzedaży oleju napędowego. Stwierdzono, że działalność firmy E. polegała jedynie na wystawianiu faktur za sprzedaż oleju napędowego. Organ II instancji podniósł, że z przesłuchań właściciela firmy M. K. wynikało, iż w 2005 roku poznał w L. R. K. (twierdzącego, że jest prezesem spółki K.), który zaproponował mu otworzenie działalności polegającej na handlu paliwem. Zadaniem M. K. było wyszukiwanie odbiorców paliwa. Oświadczył ponadto, że mimo podjętych starań nie otrzymał koncesji na obrót paliwem, nie znał pochodzenia i jakości paliwa, które rzekomo kupował od spółki K. Natomiast przesłuchany R. K. zeznał, że wszystkie faktury wystawione na firmę E. zostały sfałszowane. Zeznał również, że nie zna nikogo o nazwisku K., nic mu nie mówi nazwa E. z siedzibą w T. i nie przypomina sobie, aby kiedykolwiek prowadził współprace z tą firma. Po okazaniu faktur wystawionych dla E. zeznał, że nigdy ich nie widział, nie podpisywał i nie księgował. Fałszerstwo faktur wystawionych na rzecz firmy E. M. K. potwierdziła ekspertyza z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów dotyczących prawdziwości podpisów widniejących na fakturach. Podkreślonoj, że M. K. nie posiadał koncesji na handel paliwami, nie dysponował olejem napędowym, a faktury zakupu paliwa od spółki K. będące w jego posiadaniu zostały sfałszowane. Nie dysponował również żadnymi środkami technicznymi i organizacyjnymi umożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami płynnymi, nie posiadał i nie wynajmował samochodów do przewozu paliwa. W firmie E. nie następował faktyczny zakup, ani faktyczna sprzedaż paliwa. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w L. potwierdzeniem tego był wyrok Sądu Rejonowego w T. II Wydział Karny o sygn. akt [...] uznający M. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wystawienia dokumentów w postaci faktur VAT, które miały potwierdzać dokonanie nie mających miejsca zdarzeń gospodarczych. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził w firmie Skarżącego nierzetelność dokumentów księgowych, m.in. z uwagi na ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zakupu towarów handlowych na podstawie faktur wystawionych przez firmę E., które to faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Podniesiono, że organ pierwszej instancji słusznie uznał prowadzoną przez skarżącego podatkową księgę, zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152, poz. 1475 ze zm.; zwane dalej : "p.k.p.r."), za nierzetelną w zakresie dokumentowania kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w L. organ pierwszej instancji zasadnie odstąpił przy tym od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania, w tym określenie kosztów uzyskania przychodu na podstawie posiadanej dokumentacji, po wyeliminowaniu zakwestionowanych faktur.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
