Wyrok NSA z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. II FSK 615/11
Art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) wymaga, by z uzasadnienia decyzji wynikał sposób rozumowania i uzasadniania twierdzeń interpretacyjnych, uwzględnione przez organ dyrektywy wykładni potywierdzające punkt widzenia organu, a w rezultacie wyjaśnienie przyjętego znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości.
Teza urzędowa
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Jerzy Rypina, WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1832/10 w sprawie ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., III SA/Wa 1832/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Bank S.A. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 grudnia 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Podstawę prawną wyroku stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a.
Jak zauważono w motywach orzeczenia, bank złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie potwierdzenia prawidłowości zastosowania art. 38a ust. 1-2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej u.p.d.o.p. We wniosku bank przedstawił następujący stan faktyczny. Od stycznia 2005 r. bank sporządza sprawozdania finansowe, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej (MSSF). W ramach prowadzonej działalności bank udziela kredytów oraz pożyczek, a także gwarancji i poręczeń. W przypadku, gdy klient opóźnia się ze spłatą kredytu, bądź zaprzestaje jego spłaty, bank na podstawie obowiązujących go Międzynarodowych Standardów Rachunkowych (MSR 39) tworzy odpis aktualizujący z tytułu utraty wartości na pokrycie tejże ekspozycji. Rozpoczęcie przez bank sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z MSSF spowodowało metodologiczną zmianę zasad stosowanych zarówno do wyceny utraty wartości ekspozycji kredytowych, jak i późniejszego wykorzystania odpisu aktualizującego w stosunku do zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków (Dz.U. z 2003 r., Nr 218, poz. 2147), dalej rozporządzenie. Bank wskazał, że w odniesieniu do odpisów aktualizujących z tytułu utraty wartości kredytów (pożyczek) oraz gwarancji (poręczeń) spłaty kredytów i pożyczek stosuje regulacje, o których mowa w art. 38b ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. W związku z powyższym, po uprzednim spełnieniu warunków przewidzianych w u.p.d.o.p., w tym w szczególności uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności kredytowej, bank jest uprawniony do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu odpisu aktualizującego z tytułu utraty kredytu. Jednocześnie, w oparciu o art. 38b ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.p., przed rozpoznaniem utworzonego odpisu aktualizującego w kalkulacji podatku, bank dokonuje porównania wysokości przedmiotowego odpisu z wartością rezerwy celowej, która byłaby utworzona na pokrycie przedmiotowej wierzytelności według rozporządzenia, na zasadach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 26, ust. 2a, ust. 2b-2d, ust. 3c, 3e i ust. 3f u.p.d.o.p. Następnie po porównaniu powyższych dwóch wartości, bank rozpoznaje w kalkulacji niższą z dwóch wielkości, tj. albo odpis utworzony zgodnie z MSR 39 albo rezerwę celową utworzoną według rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 38b ust. 2 i ust. 4 u.p.d.o.p., do odpisów aktualizacyjnych utworzonych po 1 stycznia 2005 r., jak i rezerw utworzonych zgodnie z przepisami o rachunkowości w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2004 r., stosuje się odpowiednio m.in. art. 16 ust. 1 pkt 25 oraz art. 38a ust. 2 u.p.d.o.p. Zatem utylizacja utworzonego odpisu aktualizacyjnego następuje na zasadach przewidzianych dla wierzytelności odpisywanych jako nieściągalne; w bankach stosujących MSSF rozwiązanie części lub całości rezerw, o których mowa w art. 38a ust. 2 u.p.d.o.p. należy odnosić odpowiednio do rozwiązania części lub całości odpisów aktualizujących. Bank, stosownie do art. 38a u.p.d.o.p., wyliczył kwotę stanowiącą 8% łącznej wartości utworzonych i niezaliczonych na dzień 31 grudnia 2003 r. do kosztów uzyskania przychodów, rezerw celowych na pokrycie wierzytelności z tytułu kredytów (pożyczek) zakwalifikowanych przez banki do kategorii stracone i wątpliwe oraz należności z tytułu udzielonych przez bank po dniu 1 stycznia 1997 r. gwarancji i poręczeń spłaty kredytów i pożyczek zakwalifikowanych do kategorii stracone i wątpliwe.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
