Wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. I FSK 679/11
Istotę postępowania wznowieniowego stanowi ocena, że rozstrzygniecie w sprawie nie uwzględniało całości materiału dowodowego, który istniał lecz nie był znany organom orzekającym. Art. 240 § 1 pkt 5 Op nie przewiduje zatem oparcia rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia postępowania na podstawie błędnej subsumbcji przepisów prawa materialnego.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Krzysztof Stanik (sprawozdawca), Sędzia NSA, Maria Dożynkiewicz, Protokolant Marta Sokołowska - Juras, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 663/10 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 26 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2001 r. po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje doradcy podatkowemu K. D. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych łącznie z należnym podatkiem VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 663/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O., z dnia 26 lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2001 r. po wznowieniu postępowania.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że w piśmie z dnia 5 lutego 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 lutego 2010r., B. G. wniosła o wznowienie wszystkich postępowań podatkowych zakończonych decyzjami ostatecznymi w zakresie podatku od towarów i usług za 2001 r. Jako podstawę wniosku wskazała art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.). Podała, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, gdyż złożyła korekty deklaracji VAT-7 za maj 2001 r. Okoliczność, że podatek od towarów i usług do przeniesienia, wynikający z korekt deklaracji za maj 2001 r., przewyższał podatek przyjęty do rozliczenia w decyzji, nie była znana organom podatkowym w dniu wydania decyzji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
