Wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. II GSK 977/09
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 646/09 w sprawie ze skargi C. K. - P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz C. K. - P. kwotę 600 (sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 646/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej: 1) uchylił zaskarżoną decyzję; 2) stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.
Decyzją z dnia [...] września 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) nałożył na C. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. T. "D." karę pieniężną w łącznej kwocie 10.350 zł., za skrócenie dziennego czasu odpoczynku i przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. Od powyższej decyzji C. K. złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego wobec niego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał ww. decyzję WITD w mocy w części nakładającej karę w wysokości 9.400 złotych, a w pozostałej części - 950 złotych, decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WITD. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia GITD wskazał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. Odnosząc się do części uchylonej, organ odwoławczy wskazał, że WITD winien w swoje decyzji wskazać fakty, które uznał za udowodnione; dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponieważ, zdaniem GITD organ I instancji tego nie uczynił, to przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po ponownym przeanalizowaniu sprawy i zgromadzonego w niej materiału dowodowego, winien zadość uczynić powyższym wymogom i w sposób odpowiadający dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnić swoją decyzję. GITD uzasadniając natomiast utrzymanie w mocy decyzji WITD w pozostałej części uznał, że organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił materiał dowodowy i na tej podstawie wymierzył słuszną i zgodną z prawem karę pieniężną.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
