Wyrok NSA z dnia 24 września 2009 r., sygn. II GSK 75/09
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Janusz Drachal Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. J., J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 856/08 w sprawie ze skargi A. J., J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 856/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę A. J. i J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 200 złotych za nieokazanie podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [..] października 2004 r. wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.UE Nr L 370, z dnia 31 grudnia 1985 r.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879), art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b/ załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Następnie skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, zarzucając jej brak podstawy prawnej, gdyż nałożono nią karę za naruszenie niesankcjonowanej normy prawnej wyrażonej w art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 oraz normy prawnej, która nie znajdowała w niniejszej sprawie zastosowania, tj. art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
