Wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. II FSK 1152/08
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Włodzimierz Kubiak, . Krystyna Nowak, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. S. i J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Ke 98/08 w sprawie ze skarg E. S. i J. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2006 r. nr [...] i [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. i 1996 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ke 98/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi E. S. i J. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2006 r. dotyczące odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznych decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. i 1996 r. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego wyroku, w trakcie postępowania wymiarowego za wskazany okres zakwestionowano Stronie możliwość uznania za koszt uzyskania przychodu wydatków na rzecz R. J. z tytułu czynszu dzierżawnego za użyczone środki transportu. W ocenie organów bowiem, umowa Stron z dnia 31 marca 1995r. miała charakter użyczenia (nie dzierżawy), gdyż z tego tytułu nie było płacone jakiekolwiek wynagrodzenie. Skargi na te decyzje zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnymi wyrokami z dnia 23 marca 2005r., sygn. akt I SA/Kr 1894/03 oraz I SA/Kr 1895/03. W dniu 3 czerwca 2005 r. Skarżący wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania powołując jako podstawę tego żądania art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie "o.p.". Jako nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organom podatkowym, Skarżący wskazali umowę dzierżawy ciągnika siodłowego datowaną na dzień 31 marca 1995 r., której potwierdzoną kserokopię dołączyli jako dowód. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniami z dnia 16 listopada 2005 r. wznowił postępowanie w sprawach, a następnie decyzjami z dnia 5 stycznia 2006 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznych w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z powodu nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. W ocenie organu przedłożony dokument z dnia 31 marca 1995 r. nie stanowił nowego dowodu w sprawie. Według organu załączona umowa dzierżawy ciągnika siodłowego i naczepy mogłaby spełniać przesłanki nowego dowodu w sprawie pod warunkiem, że dokument został sporządzony rzeczywiście w dniu 31 marca 1995 r. Organ wskazał, że analiza materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania ostatecznej decyzji odwoławczej wykazała, że umowa nie została odnaleziona, lecz została sporządzona na potwierdzenie stanowiska podatnika. W przypadku istnienia takiego dokumentu podatnik uzyskałby korzystne rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku dochodowego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że Strona nie podnosiła w toku postępowania faktu zawarcia w dniu 31 marca 1995 r. umowy dzierżawy, potwierdziła natomiast za zgodność z oryginałem umowę użyczenia ciągnika. Wiarygodność przedłożonej umowy podważa ponadto zawarcie w tym samym dniu dwóch rożnych umów regulujących tą samą kwestię. Okoliczności powyższe wskazywały, że umowa dzierżawy została sporządzona ex post na potrzeby toczącego się postępowania, nie mogły zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
