Wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1541/07
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 314/07 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przejęcia na własność Państwa nieruchomości ziemskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku na rzecz W. S. kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2007 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Hajnówce z dnia [...] maja 1963 r., dotyczącej przejęcia na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni ogólnej 8,087 ha, położonej we wsi S., powiat H..
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż SKO w Białymstoku wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosowało przepisy art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzając, iż wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Hajnówce z dnia [...] maja 1963 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Podstawą prawną wydania powyższej decyzji były przepisy dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa, nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz.U. Nr 46, poz. 339) - dalej zwanego "dekretem". Zgodnie z art. 1 dekretu na własność Państwa mogły być przejmowane w całości lub części nieruchomości położone w tych województwach w obrębie pasa granicznego oraz w powiatach tam wymienionych, jeżeli nie pozostawały w faktycznym władaniu właścicieli albo ich właściciele nie zamieszkiwali na miejscu. Zatem podstawą ustalenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji było zdaniem Sądu ustalenie, czy była właścicielka faktycznie władała przedmiotową nieruchomością i czy zamieszkiwała w miejscu położenia tejże nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że wszystkie przesłanki z art. 1 dekretu zostały spełnione. Bezsporne pozostaje, iż była właścicielka - B. R. (matka skarżącej) w 1959 r. przeprowadziła się do Hajnówki, a zatem, w chwili wydawania kwestionowanej decyzji nie zamieszkiwała na miejscu położenia przejętych nieruchomości gruntowych. Również fakt położenia spornej nieruchomości ziemskiej w obrębie pasa granicznego nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, albowiem powiat hajnowski był powiatem granicznym stąd cały obszar tegoż powiatu, zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 grudnia 1927 r. o granicach państwa (Dz.U. z 1937 r. Nr 11, poz. 83) został uznany za pas graniczny (art. 10 wyżej wymienionego rozporządzenia). Jak podkreślił Sąd I instancji, na ocenę zgodności z prawem przejęcia analizowanych nieruchomości położonych we wsi S. nie ma wpływu fakt, iż część gruntów była użytkowana przez inne osoby na podstawie umów cywilnoprawnych, a część była użytkowana przez skarżącą. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 dekretu fakt użytkowania, dzierżawy lub zarząd osób trzecich określonymi nieruchomościami nie pozbawiał możliwości przejęcia gruntów, jeżeli właściciel nie zamieszkiwał na miejscu. Wykonywanie prac rolnych przez W. S. na spornych gruntach należy w tej sytuacji potraktować, zdaniem Sądu, jako bezumowne użytkowanie bądź ewentualnie, jako zarząd osób trzecich. Skarżąca nie posiadała tytułu prawnego do tychże nieruchomości, a zatem nie możliwym jest przyjęcie, iż sporne grunty były w faktycznym władaniu właściciela.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
