Wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. II FSK 1856/07
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie: NSA Stefan Babiarz, WSA del. Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 548/07 w sprawie ze skargi E. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. Ł. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 548/07, oddalił skargę E. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 marca 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej p.p.s.a.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji między innymi stwierdził, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 marca 2007 r., wbrew zarzutom skargi, nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Sąd pierwszej instancji w szczególności podkreślał, że organ podatkowy I instancji kierując się koniecznością wyjaśnienia stanu faktycznego w prowadzonym postępowaniu podatkowym w przedmiocie przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych za 2002 r. pismem z dnia 29 listopada 2006 r., korzystając z uprawnienia określonego w art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), dalej określanej jako o.p., wezwał po raz kolejny skarżącego do osobistego stawiennictwa celem przedłożenia księgi przychodów i rozchodów oraz ewidencji środków trwałych. Wezwanie zostało doręczone w dniu 8 grudnia 2006 r. pełnomocnikowi skarżącego, radcy prawnemu A. F. Podnoszono również, że z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że w dniu 21 czerwca 2006 r. skarżący udzielił radcy prawnemu A. F. pełnomocnictwa do reprezentowania go przed Urzędem Skarbowym w K. i wszystkimi innymi organami właściwymi, w tym Sądami RP, w postępowaniu podatkowym wszczętym postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2005 roku w sprawie przychodów za 2002 r., nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Postanowienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, zostało skutecznie doręczone w dniu 27 kwietnia 2005 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru dołączonego do akt sprawy. Zgodnie z art. 145 § 2 o.p. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości skierowanego do skarżącego wezwania pozostaje w tej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, okoliczność, że wskazano w nim jego nieaktualny adres. Słusznie zatem organy podatkowe przyjęły, że wezwanie z dnia 29 listopada 2006 r. zostało prawidłowo doręczone, albowiem doręczenie nastąpiło do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Skoro wezwanie z dnia 29 listopada 2006 r. zostało prawidłowo doręczone, to przyjąć należy w konsekwencji, że skarżący został pouczony o skutkach niestawiennictwa, bowiem wskazane pismo takie pouczenie zawierało. Jak już wcześniej Sąd pierwszej instancji zauważył, poglądy doktryny w kwestii uzależnienia nałożenia kary porządkowej od uprzedniego pouczenia o skutkach niedopełnienia obowiązku nie są jednolite. Kwestia ta pozostaje jednak bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy, albowiem skarżący został pouczony o skutkach niestawiennictwa. Niewykonanie przez skarżącego obowiązku nałożonego w wezwaniu z dnia 29 listopada 2006 r. uzasadniało zatem, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nałożenie na niego kary porządkowej przewidzianej w art. 262 § 1 pkt 1 o.p. Podkreślano przy tym, że skarżący nie tylko nie stawił się na wezwanie osobiście bez uzasadnionej przyczyny, ale także nie dokonał czynności przedłożenia ksiąg podatkowych w żaden inny sposób, co mogłoby uzasadniać odstąpienie od wymierzenia kary. W tej sytuacji za chybione uznano zarzuty naruszenia art. 262 1 § pkt 1, art. 145 § 1, art. 150 § 1 oraz art. 165 § 4 o.p. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 o.p., których naruszenie nie zostało uzasadnione w skardze.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
