Wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 176/07
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia del. WSA Hanna Kamińska, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. J. i S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1001/05 w sprawie ze skargi I. J. i S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 lipca 2005 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. J. i S. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 900,00 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 1001/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę I. i S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 lipca 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. W uzasadnieniu wskazano, iż organy podatkowe nie uznały za koszty uzyskania przychodu 33 % wydatków na zakup wyposażenia siedziby podmiotu gospodarczego (część ceny nabycia wyposażenia, w jakiej składniki majątkowe wykorzystywane były dla celów prywatnych), wydatku na zakup telewizora, którego brak został stwierdzony podczas oględzin, wydatku na zakup garnituru, który uznany został za wydatek o charakterze osobistym, a także wydatków z tytułu szkoleń, w których uczestniczyć miał podatnik. Odnośnie wydatku na zakup wyposażenia do siedziby, a jednocześnie miejsca zamieszkania rodziny podatnika, Strona wyjaśniła w toku postępowania, że w czasie nieobecności podatnika pomieszczenia te używane są przez członków rodziny, zaś zakupione do siedziby wyposażenie jest przez członków rodziny wykorzystywane w 33%. Według organów podatkowych, w zakresie w jakim zakupione wyposażenie wykorzystywane jest dla celów prywatnych, wydatek na jego nabycie nie stanowi kosztu przychodu na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej w skrócie "p.d.o.f.". Na podstawie cytowanego przepisu organy podatkowe nie uznały również za koszt uzyskania przychodu wydatku na zakup telewizora, bowiem bez uzasadnienia znajdował się poza siedzibą przedsiębiorstwa. W tym zakresie organ zauważył, że protokół likwidacji spornego telewizora (z dnia 31 grudnia 2002 r.) został przedstawiony dopiero w dniu 2 kwietnia 2004 r., zaś sama okoliczność likwidacji pozostawała w sprzeczności z wyjaśnieniami podatnika, który do protokołu z dnia 17 lipca 2003 r. podał, że telewizor znajdował się początkowo w lokalu przy ul. K. [...] w L. a w dniu składania wyjaśnień w mieszkaniu przy ul. W. we W. Nie przedłożenie protokołu likwidacji w fazie prowadzenia kontroli wobec S. J., jak również wskazana obok sprzeczność pozwalały protokół likwidacji ocenić jako niewiarygodny. Według organu wydatek na zakup garnituru nie stanowił kosztu przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 p.d.o.f., bowiem zakupu odzieży osobistej nie jest warunkowany celem przychodu ze źródła jakim jest działalność gospodarcza. Zakwestionowanie przez organ kontroli skarbowej wydatków na szkolenia podatnika dotyczyło kosztów udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez: "N." spółkę z o.o. w K. oraz "H. P." w Ł. Według organów podatkowych faktu przeprowadzenia szkoleń nie potwierdził zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W odniesieniu do szkolenia organizowanego przez "N." sp. z o.o. wskazano m. in., że przeprowadzona u tego podmiotu kontrola ujawniła brak dowodów świadczących o zakupie usług hotelarskich dla uczestników szkolenia, brak dowodów o zatrudnianiu osób, które w latach 2000-2002 miałyby szkolenia prowadzić, posiadane dowody na zakup usług gastronomicznych nie dały się powiązać w czasie ze szkoleniem, które udokumentowane zostało zakwestionowaną fakturą. Z dziewięciu świadków przesłuchanych na wniosek Strony, w szkoleniu w 2000 r. mogły uczestniczyć jedynie dwie osoby, które jednak poza potwierdzeniem uczestnictwa nie podały żadnych konkretnych informacji uwiarygodniających powyższe twierdzenie. Organy podatkowe powołały się również na zeznania W. S. złożone w toku postępowania karnego przygotowawczego (świadek odmówił składania zeznań w postępowaniu podatkowym), z których wynikało, że "kupował" on faktury dokumentujące przeprowadzanie szkoleń od "N." i firmy "H. P.". W odniesieniu natomiast do faktury dokumentującej przeprowadzenie szkolenia przez "H. P." w Ł., organ podniósł, że obiekt w którym miały być prowadzone szkolenia nie został oddany do użytkowania i w takim stanie sprzedany był w październiku 2001 r. Przesłuchana w toku postępowania karnego przygotowawczego H. B., prowadząca dokumentację księgową firmy zeznała, że faktury za szkolenia wystawiała pod dyktando właścicielki firmy - H. Ż. i nigdy nie widziała osób biorących udział w szkoleniach. W dokumentacji "H. P." nie było faktur świadczących o ponoszeniu wydatków na przygotowanie i przeprowadzenia szkoleń. Organy podatkowe na podstawę zakwestionowania wydatku na szkolenia powołał art. 22 ust. 1 p.d.o.f.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
