Wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. FSK 2513/04
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie NSA Sylwester Marciniak (spr.), Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Protokolant Ewa Głowacka, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Mirosława K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Gd 363/01 w sprawie ze skargi Mirosława K. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 25 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r., zaległości podatkowej w tym podatku oraz odsetek za zwłokę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Mirosława K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. /I SA/Gd 363/01/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Mirosława K. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 25 stycznia 2001 r., (...), w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r., zaległości podatkowej w tym podatku oraz odsetek za zwłokę.
2. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji ustalił, iż zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 listopada 2000 r., którą określono Mirosławowi K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. w wysokości 52.413,09 zł, zaległość w tej samej kwocie oraz odsetki od tej zaległości za okres od 2 maja 1995 r. do dnia wydania decyzji, w kwocie 126.825,20 zł. Odwołując się od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej strona zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego /art. 14 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ oraz prawa procesowego /art. 122, art. 123, art. 187 Ordynacji podatkowej/. Zarzuty odwołania odnoszą się do stwierdzonego zaniżenia przychodów Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "E." s.c. z tytułu sprzedaży maszyn i urządzeń do produkcji butelek PET w wysokości 3.498.515.494 st. zł oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów tej spółki o wydatki dotyczące opłat leasingowych zakres od marca do czerwca 1994 r. w łącznej wysokości 1.624.996.000 st. zł. Zdaniem strony umowa zawarta w dniu 6 lutego 1994 r. była w istocie umową przedwstępną lub co najwyżej zobowiązującą do przeniesienia własności. Umowa ta określała termin sprzedaży na 30 sierpnia 1995 r. oraz określała, że kupujący będzie wpłacał na poczet ceny zaliczki. Sprzedający miał prawo do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym w przypadku zwłoki z zapłatą zaliczek lub pogorszenia się sytuacji majątkowej kupującego na tyle, że byłyby zagrożone interesy sprzedającego. Umowa ta, zdaniem odwołującego się, nie była umową sprzedaży z zastrzeżeniem warunku, gdyż nie wywoływała skutku rzeczowego, a podawała jedynie termin sprzedaży, tj. datę zawarcia umowy stanowczej, przenoszącej prawo własności. Zawarte w umowie zastrzeżenie prawa własności aż do zapłaty ceny strona zinterpretowała jako dodatkowe postanowienie w umowie przedwstępnej, które strony zastrzegły dla celów określenia treści umowy przyrzeczonej. Tak więc pobrane przez spółkę w 1994 r. kwoty były w istocie zaliczkami, które zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią przychodu. Odnosząc się do zarzutu zawyżenia kosztów uzyskania przychodów spółki o wydatki dotyczące opłat leasingowych strona podniosła, iż ze sprzedaży linii do produkcji butelek PET spółka uzyskała atrakcyjną cenę dlatego, że wydała ją kupującemu /spółce "R."/ w lutym 1994 r., a w produkcji butelek zdecydowanie największe obroty i najlepsze ceny uzyskuje się w sezonie wiosenno-letnim, kiedy sprzedaż napojów jest największa. Gdyby spółka nie płaciła opłat leasingowych na bieżąco leasingodawca miałby prawo do jej przejęcia i zachowania wpłaconych przez spółkę do tego czasu rat leasingowych, dlatego też opłacanie tych rat miało wpływ na osiągnięty przychód, gdyż bez ich poniesienia przychód ze sprzedaży maszyny w ogóle by nie wystąpił. Ponadto bezpodstawne jest określenie w zaskarżonej decyzji zaległości w kwocie 52.413,09 zł, skoro podatnik w dniu 26 listopada 1997 r. wpłacił kwotę 21.287,10 zł stanowiącą podatek dochodowy za 1994 r., ustalony decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 24 września 1997 r. Zarzucono również, iż Inspektor Kontroli Skarbowej, pomimo wniosku strony, zaniechał przesłuchania stron umowy z dnia 6 lutego 1994 r. na okoliczność ustalenia rzeczywistej jej treści. Wobec wątpliwości interpretacyjnych postanowień i charakteru tej umowy należało zgodnie z art. 65 Kc ustalić, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy. Odmowa przeprowadzenia tego dowodu stanowi rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady czynnego udziału podatnika w postępowaniu podatkowym /art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej/.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
