Wyrok NSA z dnia 27 października 2005 r., sygn. FSK 2438/04
Jeżeli organ zaniechał dokonania obligatoryjnej czynności w postępowaniu, to nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak nakazuje art. 122 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, który to obowiązek nakłada art. 187 ww. ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Niny C. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2003 r., I SA/Kr 1232/01 w sprawie ze skargi Niny C. i Zbigniewa C. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 23 maja 2001 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. - uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie; (...).
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2003 r. o I SA/Kr 1232/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie oddalił skargę Niny C. i Zbigniewa C. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 23 maja 2001 r., wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd przedstawił w pierwszej kolejności przebieg postępowania, z którego wynika, że ww. decyzją Izba Skarbowa uchyliła rozstrzygnięcie Inspektora Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 31 stycznia 2001 r. i jednocześnie określiła dla małżonków Niny i Zbigniewa C., którzy złożyli wspólne zeznanie roczne, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w wysokości 61.201 zł, zaległość w tym podatku w kwocie 42.719,80 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowej i zaległych zaliczek.
Wskazano, że ww. decyzją Izba Skarbowa w K. uwzględniła zarzuty skarżącej dotyczące nieuznania za koszt uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków na zakup tkanin, natomiast podtrzymała ustalenia organu I instancji, dokonywane po raz drugi, po ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tych ramach podano, że skarżąca w 1998 r. prowadziła Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowo Produkcyjne "N." m.in. w zakresie handlu hurtowego tkaninami obiciowymi, tj. meblowymi i samochodowymi. Łącznie w roku 1998 zakupiono tkaniny obiciowe w ilości około 103.032,8 mb, z czego z zagranicy, tj. z Niemiec, sprowadzono 102.722,6 mb tkanin. Dostarczany przez kontrahentów zagranicznych towar był selekcjonowany, a z protokołów odzysku tkanin sporządzanych przez skarżącą wynikało, że do dalszej odsprzedaży przeznaczono 62,8 procent zakupionego towaru. Natomiast pozostała ilość została zdeprecjonowana i jak zeznała skarżąca tkaniny te zostały wywiezione na wysypisko śmieci jako odpady nie nadające się do dalszej sprzedaży. Natomiast z dokumentów wystawionych przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. w 1998 r. wynikało, że w roku tym na wysypisko śmieci przekazano 119,5 m3 odpadów tkanin. Jednakże nie mierzono tkanin wywożonych na wysypisko, co potwierdził przesłuchany w charakterze świadka w dniu 6 października 1999 r. mąż skarżącej Zbigniew C., który będąc osobą współpracującą prowadził wszelkie sprawy dotyczące obrotu towarowego. W celu ustalenia rzeczywistej ilości tkanin wywiezionych na wysypisko dokonano obliczenia wielokrotności metra bieżącego tkanin w metrze sześciennym. Obliczenia tego inspektor dokonał w oparciu o przeprowadzone w dniu 6 sierpnia 1999 r., przy współudziale skarżącej i jej męża, pomiary objętości belek tkanin różnych gatunków. W wyniku tego ustalono, że 1 m3 odpadów zawiera 488,4 mb tkanin meblowych oraz 131,38 mb tkanin samochodowych laminowanych pianką o różnej grubości. Przy ustalaniu liczników wzięto pod uwagę opinię biegłego rzeczoznawcy ze Stowarzyszenia Rzeczoznawców i Specjalistów "E." w zakresie ustalania objętości tkanin. Zgodnie z tą opinią, przy ustalaniu wielokrotności metra bieżącego tkanin samochodowych i meblowych w metrze sześciennym przeliczniki metra bieżącego na m3 zostały ustalone w sposób określony przez eksperta, tj. poprzez wyliczenie objętości poszczególnych belek tkaniny i ich zsumowanie. Natomiast wielkość odpadów wywiezionych na wysypisko ustalono proporcjonalnie do struktury zakupów. Dokonane rozliczenie ilościowe posiadanych przez skarżącą tkanin, uwzględniając remanent początkowy, zakup, sprzedaż, remanent końcowy, wielkość odpadów, wykazało brak 8.721,4 mb tkanin. W tej sytuacji uznano, że przychód ze sprzedaży nie został w całości zaewidencjonowany w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów, co spowodowało odrzucenie przez organ I instancji tej księgi jako dowodu w sprawie z uwagi na jej nierzetelność na podstawie przepisu art. 193 par. 4 i par. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.; cyt. dalej: Ordynacja podatkowa/. Wobec tego przychód w podatku dochodowym, jak również obrót w podatku od towarów i usług, ustalono w drodze oszacowania na podstawie art. 23 par. 1 Ordynacji podatkowej. Wielkość niezaewidencjonowanego, zdaniem organu, przychodu ustalono w drodze oszacowania, stosując do przedmiotowej ilości tkanin średnią ważoną cenę jednostkową w wysokości 12,78 zł wyliczoną według struktury sprzedaży zbliżonych cenowo grup towarowych, wyliczając, że wartość ta wyniosła 111.459,49 zł i o tę kwotę zwiększono przychód wykazany przez skarżącą. Wobec uwzględnienia przez Izbę Skarbową zarzutów dotyczących kosztów uzyskania przychodów, wielkość tę przyjęto w wysokości zeznanej. Podatek dochodowy od osób fizycznych określono uwzględniając: dochody Niny C., brak dochodów Zbigniewa C., jak również wykazane w zeznaniu rocznym odliczenia.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
