Wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r., sygn. IV SA 910/99
O ile taras stanowi część obiektu budowlanego, to samo wykonanie obudowy tego tarasu, nie jest ani obiektem ani jego częścią /art. 3 pkt 1 i pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Janiny A. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 1999 r. (...) oraz na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 1999 r. (...) w przedmiocie samowolnego wykonania robót budowlanych - uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; (...).
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 kwietnia 1999 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Janiny A. decyzję Wojewody S. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. wydaną na i podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakładającą na Janinę A. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. W uzasadnieniu tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielając stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji podał, że zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego /cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r./ właściwy w sprawie niniejszej organ /Burmistrz Miasta Zakopane/ po stwierdzeniu samowolnego wykonania przez Janinę A. robót /zabudowy drewnianej istniejącego tarasu/ obowiązany był nakazać ich rozbiórkę. Zastosowanie zaś w sprawie tej trybu postępowania określonego w art. 51 Prawa budowlanego i wydanie na podstawie tego przepisu decyzji przewidzianej w ust. 1 pkt 2 ocenić należy jako wydanie decyzji "w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną", a w konsekwencji - wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Jednocześnie w tej samej dacie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie uchylające postanowienie Wojewody N. z dnia 31 grudnia 1998 r. stwierdzające z urzędu nieważność postanowienia Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 maja 1997 r. wydane na podstawie art. 50 Prawa budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych na tarasie budynku - i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że stwierdzenie nieważności nie istniejącego w obrocie prawnym aktu, który - poprzez upływ czasu utracił swoją ważność. Postępowanie nadzorcze w odniesieniu do tego postanowienia było bezprzedmiotowe i "dalsze jego prowadzenie stanowiłoby o jego wadliwości mającej istotny wpływ na wynik sprawy". Skargę na powyższe orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego /decyzję i postanowienie z dnia 22 kwietnia 1999 r./; wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janina A., która zarzuca, że orzeczenia te wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa procesowego /art. 7, art. 77, art. 80 i art. 89 Kpa/ mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa nie została bowiem wyjaśniona w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie zgodne z prawem.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
