Wyrok NSA z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. II OSK 1304/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) Protokolant straszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1470/24 w sprawie ze skargi V. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 11 kwietnia 2024 r. nr DL.WIIIPO.410.1598.2018/JPP/I w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt stały oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 12 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1470/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalił skargę V. P., obywatela Ukrainy (dalej: "cudzoziemiec", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu") z 11 kwietnia 2024 r. nr DL.WIIIPO.410.1598.2018/JPP/I. Decyzją tą, utrzymano w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda") z 10 listopada 2016 r. nr O-II.6152.118.1.2016, którą cofnięto zezwolenie na pobyt stały udzielone na mocy decyzji Wojewody z dnia 14 sierpnia 2012 r. nr O-II.6152.195.2012.
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył cudzoziemiec, zaskarżając go w całości, zarzucając:
1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zarówno decyzja Wojewody o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały, jak i decyzja Szefa Urzędu zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., których naruszenie skutkowało ustaleniem stanu faktycznego, niezgodnego z rzeczywistością, tj. stwierdzeniem, że skarżący składając wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się nie miał podstaw, aby przyjąć, że jego babcia była narodowości polskiej, jak również przyjęciem przez w/w organ pośrednio, iż skarżący, składając do wniosku dokument zawierający informację o narodowości polskiej babci, wprowadził organ I instancji w błąd w sposób świadomy i celowy, podczas gdy zarówno organ I i II instancji nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tym samym dopuszczając się dowolnej jego oceny, przejawiającej się w wydaniu rozstrzygnięcia pomimo niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności przez pominięcie wszelkich dowodów mogących świadczyć o tym, że skarżący miał prawo uważać, że dokument, który przedstawił i informacje w nim zawarte są zgodne z prawdą, w sytuacji, gdy to na organie administracji ciążył ustawowy obowiązek oparcia wszelkich ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych dowodów - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
