Wyrok NSA z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. II FSK 851/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Artur Kot, Protokolant Natalia Simaszko, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych 1) Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, 2) C. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 81/25 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 stycznia 2020 r., nr 1001-IOD-4.4100.3.2019.7.ALKO UNP: 1001-20-004491 w przedmiocie wysokości dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. 1) oddala skargi kasacyjne, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 81/25 uchylający zaskarżoną przez C. sp. z o. o. w Łodzi decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 stycznia 2020 r. w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r.
Od tego wyroku wywiedziono dwie skargi kasacyjne.
Skarżąca spółka zarzuciła po pierwsze naruszenie przepisów postępowania, tj.: po pierwsze art. 190 w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 925) – zwanej dalej "p.p.s.a." poprzez niezastosowanie się przez Sąd pierwszej instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania przedstawionych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2024 r., II FSK 410/22, mimo że sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, a naruszenia tego upatruje w braku pełnego i wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich elementów wykładni prawa dokonanej przez NSA i sprzeczności z oceną prawną wyrażoną przez NSA, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) – zwanej dalej p.u.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., polegających na lakonicznym, niewystarczającym i schematycznym wskazaniu motywów rozstrzygnięcia, bezrefleksyjne powielenie stanowiska przedstawionego w decyzji, bez samodzielnej analizy istoty sprawy, braku jednoznacznej oceny co do tego, czy w przypadku uznania oświadczenia za prawo majątkowe, a nie za poręczenie czy gwarancję – organy podatkowe powinny zwrócić się do banków o dokonanie jego wyceny, a w konsekwencji – przeniesienie tego ciężaru na organ, w sytuacji w której Sąd pierwszej instancji uznał, że oświadczenie to nie stanowi prawa majątkowego, a zatem nie powinno podlegać wycenie, co – zdaniem skarżącej spółki – uniemożliwia weryfikację tego, czy Sąd rzeczywiście przeprowadził merytoryczną kontrolę decyzji zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
