Wyrok NSA z dnia 15 maja 2026 r., sygn. III OSK 2545/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 199/23 w sprawie ze skargi J.N. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 10 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J.N. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 18 maja 2023 r., II SA/Ol 199/23 oddalił skargę J.N. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 10 stycznia 2023 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktyczny sprawy.
Komendant Miejski Policji w [...] (dalej "organ pierwszej instancji", "Komendant MP") rozkazem personalnym nr [...] z 26 października 2022 r., z 1 września 2022 r., na podstawie art. 6 f i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.) dalej: "ustawa o Policji" oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) dalej: "rozporządzenie", obniżył skarżącemu dodatek służbowy o kwotę 50 zł, tj. z kwoty 400 zł do kwoty 350 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżącemu z 1 stycznia 2022 r. przydzielono do obsługi dodatkowy rejon służbowy nr [...]. W związku z powyższym Komendant MP rozkazem personalnym z 5 stycznia 2022 r. podwyższył funkcjonariuszowi dodatek służbowy o kwotę 50 zł, tj. z kwoty 350 zł do kwoty 400 zł. Z 1 września 2022 r. dodatkowy rejon służbowy nr [...] przydzielono innemu funkcjonariuszowi. Z uwagi na to, iż ustały przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości, Komendant MP obniżył ww. dodatek służbowy o kwotę 50 zł, tj. do kwoty 350 zł.
Na powyższy rozkaz personalny skarżący wniósł odwołanie.
Rozpoznając wniesione odwołanie Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej: "organ drugiej instancji", "Komendant WP") rozkazem personalnym z 10 stycznia 2023 r. uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego oraz ustalił datę obniżenia dodatku służbowego na 10 stycznia 2023 r. W pozostałej zaś części organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że problematykę dodatku służbowego regulują przepisy wykonawcze do ustawy o Policji, a w szczególności § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.). Zarówno samo przyznanie dodatku służbowego, jak i jego wysokość zależą od decyzji przełożonego, a w zasadzie od jego oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Uznaniowa wysokość dodatku służbowego oznacza również, że nawet funkcjonariusze wykonujący te same zadania służbowe mogą mieć przyznany dodatek służbowy w różnej wysokości. Uznanie administracyjne jest jednak ściśle określoną sferą swobody pozostawionej przez ustawę, ale w żadnym wypadku nie oznacza prawa organu do jakiegokolwiek dowolnego działania. Winno to być działanie, które jest uzasadnione wszechstronnie ustalonymi przesłankami faktycznymi i celowościowymi. Taki charakter tego dodatku oznacza także, iż zainteresowany funkcjonariusz Policji nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Komendant WP podkreślił, że dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony. Przepisy przewidują też możliwości jego obniżenia, a nawet cofnięcia. Kwestie dodatku służbowego regulują także zapisy § 8 ust. 5-8 z zastrzeżeniem ust. 6 przywołanego wyżej rozporządzenia. Zgodnie z zapisem § 8 ust. 7 tego rozporządzenia, dodatek służbowy może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. W analizowanej sprawie rozkazem personalnym z 5 stycznia 2022 r. Komendant MP podwyższył stronie dodatek służbowy z 1 stycznia 2022 r. o 50 zł do kwoty 400 zł z uwagi na przydzielenie do obsługi dodatkowego rejonu służbowego. Z 1 września 2022 r. wskazany rejon służbowy przydzielono do obsługi innemu funkcjonariuszowi. Tym samym ustała przesłanka uzasadniająca przyznanie skarżącemu dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji rozkazem personalnym z 26 października 2022 r. obniżył skarżącemu dodatek służbowy o kwotę 50 zł do kwoty 350 zł.
Rozkazowi personalnemu Komendanta MP z 26 października 2022 r., zgodnie z art. 108 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy podkreślił, że nadany rygor nie może mieć mocy wstecznej, a więc nie może dotyczyć okresów sprzed wydania decyzji. Zatem zaskarżona decyzja winna wywoływać określony skutek prawny od wskazanej w niej daty, a więc na przyszłość. Wobec powyższego Komendant WP ustalił nową datę obniżenia dodatku służbowego.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który przywołanym na wstępie wyrokiem z 18 maja 2023 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił wykładni przedstawionej w skardze przez skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że prawodawca dla policjantów przewidział m.in. dodatek służbowy (§ 9 rozporządzenia) i dodatek funkcyjny (§ 8 rozporządzenia). Są to dwa odrębne dodatki regulowane przepisami rozporządzenia. § 9 rozporządzenia odsyła w kwestiach nieuregulowanych do § 8 rozporządzenia. Odesłanie to obejmuje również odesłanie do § 8 ust. 7, który stanowi, że dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Nie ulega wątpliwości, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji skarżącego skoro dodatek służbowy został przyznany skarżącemu na skutek przydzielenia dodatkowego rejonu służbowego, następnie zaś z uwagi na przydzielenie tego rejonu innemu funkcjonariuszowi dodatek ów został obniżony.
Powyższej oceny prawnej nie może zmienić zapis § 9 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten wprawdzie stanowi, że przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Sąd zwrócił jednak uwagę, że ust. 6 reguluje odrębnie kwestię nie obniżenia dodatku służbowego, która jest regulowana poprzez odesłanie do § 8 ust. 5-8, ale cofnięcie tego dodatku, które to cofnięcie z kolei nie jest przewidziane w regulacjach obejmujących dodatek funkcyjny. Zdaniem Sądu porównanie treści § 8 ust. 8 pkt 1-3 z § 9 ust. 6 pkt 1-3 rozporządzenia wskazuje, że są to zapisy bardzo podobne, tyle, że regulujące odpowiednio albo obligatoryjne obniżenie dodatku funkcyjnego albo cofnięcie dodatku służbowego. Powyższe oznacza, że § 9 ust. 6 rozporządzenia nie stanowił przeszkody do obniżenia dodatku służbowego skarżącemu w niniejszej sprawie, a organ prawidłowo zastosował w stanie faktycznym niniejszej sprawy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 7 rozporządzenia.
Zdaniem WSA powyższej oceny prawnej nie zmienia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2017 r. I OSK 1640/17, w którym wskazano wprost, że decyzje w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego nie są podejmowane w ramach uznania administracyjnego. W § 9 ust. 5 rozporządzenia posłużono się zwrotem "podlega obniżeniu". Takie sformułowanie oznacza, że w każdym szczególnie uzasadnionym przypadku organ zobowiązany jest do obniżenia policjantowi dodatku służbowego. Przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości. Przepisy w sprawach finansowych funkcjonariuszy służb mundurowych muszą być interpretowane ściśle. Sąd wskazał, że niedopuszczalna jest ani rozszerzająca ani zawężająca ich wykładnia.
Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a. § 9 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy nie wskazuje na wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w przytoczonym przepisie,
b. § 9 ust. 5 i 6 ww. rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i obniżenie dodatku służbowego skarżącego, mimo że nie wystąpiły przesłanki enumeratywnie wskazane w § 9 ust. 6.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z 10 stycznia 2023 r., nr [...] zostanie uchylony, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności przedstawionych zarzutów kasacyjnych.
W uzupełnieniu braków formalnych skargi kasacyjnej skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a., gdyż środek zaskarżenia jest sporządzony niestarannie, przywołany akt prawny nie został należycie wskazany z daty i nie podano też żadnego publikatora urzędowego, ponadto podniesione w lit. a i b zarzuty są wzajemnie wykluczające, gdyż skarżący zarzuca niewłaściwe zastosowanie w sprawie (lit. a) a jednocześnie jego niezastosowanie (lit. b), ewentualnie o odrzucenie skargi kasacyjnej.
Ponadto organ wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 p.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. Co więcej, jeżeli objęte zarzutami przepisy prawa są ogólne i funkcjonują w pewnym kontekście normatywnym (na przykład są to przepisy odwołujące do innych regulacji czy współstosowane z innymi regulacjami) w zasadzie należy oczekiwać również, że stosowne powiązania normatywne zostaną w skardze kasacyjnej wskazane i wyjaśnione. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, nie może bowiem z urzędu dowolnie badać "otoczenia prawnego" naruszonych przepisów, gdyż mogłoby to niekiedy prowadzić do wyjścia poza podstawy zaskarżenia.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wyżej opisanych standardów. Rozpatrywany środek zaskarżenia jest sporządzony niestarannie. Przywołany w zarzutach skargi kasacyjnej akt prawny nie został należycie wskazany z daty, nie podano też żadnego publikatora urzędowego. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołany został poprawnie akt prawny, którego przepisy, jako naruszone, zostały wymienione w petitum skargi kasacyjnej. Ponad przywołane w skardze kasacyjnej przepisy nie zostały należycie powiązane z ich otoczeniem normatywnym, co nie pozostaje bez wpływu na możliwości merytorycznego badania skargi kasacyjnej i jej zasadność.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 100 i art. 104 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Taki dodatek może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych.
Szczegółowe zasady otrzymywania między innymi dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 104 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ww. rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnia się przy tym od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.
Dodatek służbowy podlega obniżeniu w przypadkach przewidzianych w § 9 ust. 5 wskazanego rozporządzenia.
Z treści przytoczonych regulacji wynika, że jeżeli policjant pełni służbę na określonym stanowisku lub realizuje określone zdania, to przysługuje mu dodatek służbowy. Wysokość tego świadczenia zależy przede wszystkim od charakteru i zakresu oraz sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem - co do zasady - ścisły związek między wysokością dodatku służbowego a zakresem i sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia. Prawodawca w omawianym rozporządzeniu nie ograniczył się tylko do określenia sposobu obliczania wysokości dodatku służbowego. W § 9 ust. 5 wymienił przypadki prowadzące do obniżenia tego świadczenia. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. W § 9 ust. 5 posłużono się zwrotem "podlega obniżeniu". Takie sformułowanie oznacza, że w każdym szczególnie uzasadnionym przypadku organ zobowiązany jest do obniżenia policjantowi dodatku służbowego.
Prawodawca stanowiąc w § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia, że dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach, odesłał jednocześnie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 tego rozporządzenia. Regulacja zawarta w § 8 ust. 5-8 odnosi się do dodatku funkcyjnego. Oczywistym zatem jest, że w sprawach dotyczących dodatku służbowego powyższe unormowanie odnoszące się do odrębnego świadczenia, to jest dodatku funkcyjnego, nie może mieć bezpośredniego zastosowania. Możliwe jest natomiast odpowiednie stosowanie tej regulacji, dzięki odesłaniu zawartemu w § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia. Taki zabieg jest dość często stosowany w praktyce legislacyjnej. Pozwala on na uniknięcie powtarzania takich samych warunków, które z założenia mają odnosić się do różnych, odrębnych instytucji prawnych.
Zawarte w § 9 ust. 5 rozporządzenia odesłanie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są stany wyszczególnione w tych ostatnio wymienionych przepisach. Zatem przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości. Przy próbie odmiennej interpretacji regulacji zawartej w § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia należałoby przyjąć, że dodatek służbowy obniża się zarówno w niezdefiniowanych "szczególnie uzasadnionych przypadkach", jak też we wszystkich stanach wyszczególnionych w § 8 ust. 5-8 rozporządzenia. Takie odczytywanie sensu przedmiotowego unormowania nie jest jednak uzasadnione. Gdyby prawodawca zamierzał aż tak rozszerzyć katalog przesłanek skutkujących obniżeniem dodatku służbowego, to taki zamysł musiałby wyrazić wprost. Z podobnych przyczyn niedopuszczalne jest zawężenie dopuszczalności stosowania przedmiotowych sankcji tylko do przypadków szczególnie uzasadnionych, z pominięciem regulacji, do których odsyła § 9 ust. 5 rozporządzenia. Kwestii charakteru decyzji w sprawach finansowych nie można domniemywać. Prawodawca w tekście prawnym powinien zatem stwierdzić, czy pozbawienie lub ograniczenie określonych uprawnień finansowych jest obowiązkiem organu, czy też mieści się w zakresie przyznanego mu prawa wyboru określonego rozstrzygnięcia. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy w sprawach finansowych funkcjonariuszy służb mundurowych muszą być interpretowane ściśle. Niedopuszczalna jest ani rozszerzająca ani zawężająca ich wykładnia. (por. wyrok NSA z 10 listopada 2017 r., I OSK 1640/17).
W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 9 ust. 5 rozporządzenia został określony jako zarzut niewłaściwego zastosowania.
Zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego skarżący kasacyjnie winien ten zarzut odnieść do sytuacji, w której prawidłowo ustalono treść normy prawnej ale błędnie ją zastosowano do ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA prezentowane jest stanowisko, które Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną w tym składzie w całości podziela, z którego wynika, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi sprawy, a to oznacza, że bez skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych nie jest możliwe skuteczne powoływanie się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (por. NSA z 3 września 2014 r., I GSK 18/13). Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 15 listopada 2024 r., III OSK 5384/21). Ponadto, co równie istotne, ustalenia faktyczne nie mogą być zwalczane w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11).
Uwzględniając powyższe uznać należy, że zarzut naruszenia § 9 ust. 5 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest niezasadny. W sprawie nie zostały zakwestionowane ustalenia faktyczne (zmniejszenie zakresu obowiązków służbowych), co oznacza, że przepis § 9 ust. 5 rozporządzenia, przy takim jego rozumieniu jak wskazano powyżej, został w sprawie zastosowany prawidłowo.
W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia, zgodnie z którym dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Przepis § 8 ust. 7 rozporządzenia nie został jednak przywołany w skardze kasacyjnej jako naruszony, nie jest zatem możliwa ocena prawidłowości jego rozumienia i zastosowania.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia § 9 ust. 5 i 6 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie.
Zarzut ten, w części w jakiej odnosi się do § 9 ust. 5 rozporządzenia jest niekonsekwentny, zważywszy, że w poprzednim zarzucie skarżący kasacyjnie zarzucił jego niewłaściwe zastosowanie. Oczywistym jest, że ten sam przepis nie może być niestosowany i jednocześnie niewłaściwie stosowany.
Przepis § 9 ust. 6 rozporządzenia określa przypadki, zaistnienie których obliguje organ do cofnięcia dodatku służbowego. Został on wskazany jako naruszony bez powiązania z innymi przepisami, czy to rozporządzenia, czy też ustawy. Zważyć zatem należy, że w ustalonych okolicznościach faktycznych przepis ten nie znajdował zastosowania. Reguluje on bowiem kwestię cofnięcia dodatku służbowego, w sytuacji gdy przedmiotem sprawy niniejszej jest obniżenie dodatku służbowego.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjna oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
