Wyrok NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. II OSK 2103/23
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant asystent sędziego Karol Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. i M. O.1 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 31/23 w sprawie ze skargi M. O. i M. O.1 na uchwałę Rady Miejskiej w Siedliszczu z dnia 30 września 2021 r. nr XXV/213/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w mieście Siedliszcze w rejonie ulic Źródlanej i Kazimierza Mazurczaka 1. uchyla zaskarżony wyrok w części oddalającej skargę co do ustalenia przeznaczenia terenu 11 ZN na działkach numer ewidencyjny: [...], [...], [...], [...] i w tym zakresie stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. w pozostałej części oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od Miasta Siedliszcze na rzecz M. O. i M. O.1 solidarnie kwotę 700 (słownie: siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 31/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA w Lublinie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi M. O. i M. O.1 (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na uchwałę Rady Miejskiej w Siedliszczu z 30 września 2021 r. nr XXV/213/21 (dalej: uchwała, plan miejscowy, plan) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Rada Miejska w Siedliszczu (dalej: Rada, organ) uchwaliła 30 września 2021 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w mieście Siedliszcze w rejonie ulic Źródlanej i Kazimierza Mazurczaka.
W skardze do WSA w Lublinie na powyższą uchwałę skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 21 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), poprzez nadmierną ingerencję przez Radę w istotę prawa własności, a wręcz faktyczne pozbawienie skarżących uprawnień wynikających z tego prawa, poprzez: ustalenie przeznaczenia całości działki nr [...] pod zieleń nieurządzoną (11 ZN); ustalenie przeznaczenia części działki nr [...] w części pod zieleń nieurządzoną (11 ZN) oraz drogę publiczną (15 KD), ustalenie przeznaczenia części działki nr [...] w części pod zieleń nieurządzoną (11 ZN) oraz drogę publiczną (15 KD), ustalenie przeznaczenia części działki nr 1320/2 w części pod zieleń nieurządzoną (11 ZN) oraz drogę publiczną (15 KD); 2) art. 1 ust. 3 oraz art. 28. ust. 1 u.p.z.p., poprzez naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postaci przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego, niewyważenia interesu publicznego i prywatnego prowadzącego do niezgodnego z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenia prawa własności skarżących poprzez faktyczne i znaczne ograniczenie możliwości zagospodarowania w/w nieruchomości, a w konsekwencji w istocie pozbawienie ich uprawnień wynikających z prawa własności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do działek skarżących o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...].
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
