Interpretacja indywidualna z dnia 12 marca 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.82.2025.1.BS

Istota problemu

Głównym problemem prawnym rozstrzyganym w interpretacji było ustalenie, czy poniesiona przez Wnioskodawcę strata finansowa w wyniku oszustwa internetowego może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych. Konkretnie, czy przekazanie środków na rzekomy rachunek bankowy, za wskutek działania przestępców, stanowi koszt uzasadniający obniżenie zobowiązań podatkowych, a także w którym momencie taka strata mogłaby być rozpoznana jako koszt uzyskania przychodów.

Rozstrzygnięcie

Organ podatkowy odmówił uznania straty pieniężnej spowodowanej przez cyberprzestępstwo za koszt uzyskania przychodów, argumentując, że sama strata nie spełnia wszystkich przesłanek umożliwiających jej klasyfikację jako koszt podatkowy. Podkreślono, że mimo związku straty z działalnością gospodarczą, jedną z kluczowych przesłanek jest jej właściwe udokumentowanie. Wnioskodawca musi przedstawić dokument uprawdopodabniający poniesienie straty przez właściwe organy ścigania, co w tym przypadku nie zostało jeszcze zrealizowane, gdyż postępowanie karne jest w toku. W konsekwencji, strata finansowa nie może być obecnie uznana za koszt uzyskania przychodów.