Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1961 roku - Wyrok NSA z dnia 14 maja 2024 r., sygn. I OSK 443/21
Przesłanka rażącego naruszenia prawa w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej powinna być oczywista i nie podlegać wątpliwościom, a decyzje organów administracji sprzed wielu lat, dotyczące realizacji celów publicznych, podlegają ocenie w kontekście przepisów obowiązujących w czasie ich wydania, co wspiera ochronę zasad trwałości decyzji administracyjnych i pewności prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: asystent sędziego Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.A., K.R.-P. i K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1173/19 w sprawie ze skargi M.A., K.R.-P. i K.S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 1 kwietnia 2019 r. nr DO.3.6611.148.2016.RR w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1173/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...], [...] i [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 1 kwietnia 2019 r. nr DO.3.6611.148.2016.RR w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia 1 kwietnia 2019 r., odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 6 grudnia 1961 r. którym organ ten odmówił [...] z [...], [...] i [...] prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej (położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] o powierzchni 190,35 sążni kw., który został objety działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279); zgodnie z treścią zaświadczenia Sądu Grodzkiego nieruchomość ta uregulowana była wpisem jawnym na imię [...] z [...] w 1/3 części, [...] w 1/3 części i [...] z [...] w 1/3 części; z dniem 21 listopada 1945 r., tj. z dniem wejścia w życie dekretu, grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130), na własność Skarbu Państwa; kolejno grunt ten został objęty w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy w dniu publikacji Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy Nr 20, tj. 16 sierpnia 1948 r.). wskazując, że przedmiotowy teren został przeznaczony pod użyteczność publiczną. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że organ dekretowy prawidłowo uznał, że cele, na jakie przeznaczono przejętą nieruchomość, uniemożliwiały dalsze korzystanie z niej przez byłych właścicieli, a także nie mogły być przez nich zrealizowane, co uzasadniało wydanie odmownych decyzji. Przy czym analizując działania organu dekretowego, podjęte w niniejszej sprawie całościowo, nie można dopatrzeć się naruszeń prawa uzasadniających usunięcie kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego w trybie nieważnościowym.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
