Rażące naruszenie prawa jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej - Wyrok NSA z dnia 7 maja 2024 r., sygn. I OSK 638/21
Rażące naruszenie prawa jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wymaga ustalenia, że naruszenie to jest oczywiste, wyraźne i niewątpliwe, a jego skutki są niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. F., M. D. i S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1401/19 w sprawie ze skargi B. F., M. D. i S. K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 24 kwietnia 2019 r. nr DO.4.4613.47.2018.MG w przedmiocie stwierdzenia nieważności oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1401/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę B. F., M. D. i S. K. (dalej: Skarżący) na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 24 kwietnia 2019 r. nr DO.4.4613.47.2018.MG w przedmiocie stwierdzenia nieważności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 229 i 234 k.p.c., kierując się zasadą zamkniętego materiału dowodowego Skarżący podnoszą, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 133 § 1 p.p.s.a. i wskazanych wyżej przepisów proceduralnych, w ten sposób, że wyciągał wnioski z dokumentów, których w aktach nie ma, a w ten sposób powielił błąd organu, którego decyzję zaskarżono i samodzielnie także przyjął, że z braku dokumentów w aktach sądowych przed Sądem I instancji, w braku dokumentów w aktach sprawy przed organem Ministrem, w braku dokumentów w aktach właściwych dla postępowania 1955 r., co do upoważnienia dla wydania zezwolenia przez Dyrektora Generalnego w Biurze Państwowej Komisji Planowania (dla wypełnienia przesłanki z art. 5 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4 poz. 31, dalej: "dekret")), jak również co do dokonania wyceny rynkowej nieruchomości (przed rozprawą wywłaszczeniową) i złożenia w tym zakresie propozycji wywłaszczanym osobom, można i należy wyciągnąć wniosek, że istniało upoważnienie (a w efekcie, że zezwolenie zostało wydane przez organ działający na podstawie prawa) oraz istniała wycena, którą przedłożono stronom wraz z propozycją nabycia za odszkodowaniem (co organ/Minister wskazuje jako pochodną doręczenia pisma z 23 marca 1950 r.(?) a Sąd I instancji przytacza i pomija milczeniem), podczas gdy domniemywanie treści dokumentów nieistniejących jest niedopuszczalne zawsze, a zwłaszcza w sprawie, co do której istnieją dowody na rażące ignorowanie jakiejkolwiek procedury i poszanowania praw obywateli, które to naruszenie miało wpływ na treść wydanego wyroku poprzez ukształtowanie jego treści, jako oddalającej skargę;
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
