Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez sąd - Wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., sygn. III OSK 1811/21
Istnienie rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji administracyjnej może być stwierdzone przez sąd jedynie w przypadku oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia z niebudzącą wątpliwości treścią mającej zastosowanie normy prawnej, a nie w sytuacji różnorodnych możliwych do zastosowania interpretacji danego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Po 316/19 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Po 316/19 oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o nałożeniu na M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Zakład [...]" z siedzibą w Kokoszkach, administracyjnej kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie sprawozdań kwartalnych dotyczących prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.
W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że art. 9xb pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.) zwanej dalej u.c.p.g., stanowiący materialnoprawną przesłankę wydania kwestionowanych decyzji, jest w oczywisty sposób sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP, co skutkuje tym, iż decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej. Wprawdzie skarżący powołał się przy tym na stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z 8 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 963/17, jednak nie wziął pod uwagę, że ów wyrok dotyczył decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji. Choć w wyroku tym Sąd uznał, że przewidziana w art. 9xb pkt 2 u.c.p.g. wysokość kary pieniężnej jest nadmiernie wysoka i narusza zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, a w konsekwencji narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, to nie oznacza jeszcze w żadnym razie, że art. 9xb u.c.p.g. został derogowany z polskiego porządku prawnego i nie obowiązuje, jak i że stanowisko Sądu wyrażone w tym wyroku jest wiążące dla organu administracyjnego i Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
