Wyrok NSA z dnia 12 października 2022 r., sygn. III FSK 1008/21
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Op 263/18 w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 29 maja 2018 r. nr 1601-IOD.4104.2.2018.6 w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.F. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2019 r., I SA/Op 263/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M.F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 29 maja 2018 r., nr 1601-IOD.4104.2.2018.6 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych. Zdaniem Sądu organy podatkowe zasadnie dokonały oceny prawnopodatkowej umowy pożyczki wskazując, że jak wynika wprost z literalnego brzmienia jej zapisów strony, zgodnie z ich oświadczeniami, wartość pożyczki określiły w konkretnej kwocie, tj. w wysokości 1.200.000 zł. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, pożyczka ta nie miała charakteru odnawialnego, czyli tzw. pożyczki rewolwingowej. Umowa ta, z uwagi na zawarte w niej konkretne i precyzyjne zapisy, miała charakter umowy konsensualnej, moment wydania przedmiotu pożyczki osobie pożyczkobiorcy w ewentualnych ratach, według zgłaszanego przez niego zapotrzebowania, nie był zdarzeniem istotnym, dla oceny momentu powstania oraz samego istnienia węzła prawnego z pożyczkodawcą. Sam bowiem obowiązek wydania przedmiotu pożyczki, jaki ciąży na pożyczkodawcy, jest konsekwencją uprzednio zawartego porozumienia w tej sprawie. Sąd zauważył, że co do zasady o wykonaniu pożyczki można mówić, gdy pożyczkobiorca uzyskał własność przedmiotu pożyczki, bądź gdy stworzono mu prawną możliwość wykorzystania przedmiotu pożyczki, tak jak to może czynić właściciel rzeczy. W niniejszej sprawie ten drugi warunek został spełniony, skoro w ramach umowy pożyczkodawca zobowiązał się do wydania przedmiotu pożyczki w określonym czasie na żądanie pożyczkodawcy, z tym jednakże zastrzeżeniem, że wartość całej pożyczki precyzyjne określono na konkretną wskazaną w umowie kwotę. Zatem, za niezasługujący na uwzględnienie Sąd uznał zarzut niezastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1150 ze zm., zwanej dalej: "u.p.c.c."). W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, że w świetle zapisów omawianej umowy pożyczki, do jej zawarcia doszło w dniu 15 stycznia 2012 r. i w tej też dacie zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.c.c. - powstał obowiązek podatkowy, a podstawą opodatkowania była jej wartość określona w umowie (art. 6 ust. 1 pkt 7 u.p.c.c.). Ponieważ w ustawowym terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, skarżący nie złożył stosownej deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, a także nie obliczył i wpłacił w tym terminie należnego podatku, zasadnym stało się jego określenie w ramach decyzji wymiarowej.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
