Wyrok SN z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. II CSKP 614/22
Regulacja warunków skutecznego posłużenia się wzorcem umownym ma charakter gwarancyjny, co jest związane z odstępstwem od zasady kształtowania przez obie (wszystkie) strony treści umowy, będącej emanacją i konsekwencją zasady autonomii woli, czy szerzej – autonomiczności podmiotów prawa cywilnego. Zarazem konstrukcja skutecznego posłużenia się wzorcem umownym przez jedną stronę nadaje określone skutki prawne ewentualnemu milczeniu drugiej strony, co zawsze w prawie cywilnym musi skłaniać do restryktywnej wykładni przepisów ją wprowadzających, w czym wyraża się wspomniany gwarancyjny charakter unormowania.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Szanciło (przewodniczący)
SSN Leszek Bosek
SSN Grzegorz Żmij (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa R. O. przeciwko V. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej w S. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 listopada 2022 r., skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt: I AGa 82/19
1. oddala skargę kasacyjną,
2. zasądza od V. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w S. na rzecz R. O. kwotę 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
W postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Szczecinie powód R. O. domagał się zasądzenia od pozwanego V. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej w S. kwoty 153 930,11 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych. Powód wskazywał, że strony łączyły stosunki handlowe, w ramach których we wrześniu i w październiku 2017 r. pozwana wielokrotnie zlecała wykonanie międzynarodowego transportu towarów. Z tytułu wykonanego przewozu wystawił pozwanej 27 faktur VAT, które spółka ta zaakceptowała. Powód wzywał pozwaną do zapłaty już pismem z 22 listopada 2017 r. i chociaż pozwana spółka w istocie uznaje, że powyższe wierzytelności przysługują powodowi, to przeciwstawia im w ramach kompensaty swoje wierzytelności z tytułu kar umownych. Powód zakwestionował zasadność naliczenia kar umownych, podnosząc, że ich zastrzeżenie w łączących strony umowach było nieważne, jako naruszające art. 58 § 2 k.c., ewentualnie zastrzeżona przez pozwaną kara umowna jest rażąco wygórowana, a co za tym idzie zlecenie jest nieważne w zakresie wysokości kary umownej ze względu na art. 58 § 2 i 3 k.c. Strona pozwana domagała się oddalenia powództwa w całości.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
