Interpretacja indywidualna z dnia 9 lutego 2023 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-2.4012.595.2022.1.MŻA

Opodatkowanie bezumownego korzystania z nieruchomości.

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Miasto (…) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: podatek lub VAT), zarejestrowanym jako podatnik czynny.

Gmina jest właścicielem działki zabudowanej dwoma budynkami użytkowymi oraz parkingiem samochodowym przy ul. (…), dla której Sąd Rejonowy w (…) IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer (…) (dalej „nieruchomość”). Aktem notarialnym z 16 września 2004 r. (rep. (…)), sporządzonym przez notariusza AŚ, Gmina zawarła z B umowę dzierżawy nieruchomości na okres 30 lat, tj. do 15 września 2034 r.

Z uwagi na nieprawidłową reprezentację B umowa dzierżawy obarczona była wadą powodującą jej nieważność. Zachowanie obu stron po zawarciu nieważnej umowy dzierżawy doprowadziło jednak do zawarcia per facta concludentia umowy najmu nieruchomości na czas nieoznaczony.

W 2010 r. Gmina postanowiła rozwiązać łączący ją z B stosunek najmu. Z tego względu pismem z 4 listopada 2010 r. dokonała wypowiedzenia umowy najmu. 16 listopada 2010 r. B wytoczyła przeciwko Gminie powództwo o ustalenie bezskuteczności opisanego wyżej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu. W trakcie powyższego postępowania, na rozprawie 20 grudnia 2010 r. Gmina wytoczyła powództwo wzajemne, żądając stwierdzenia nieważności umowy dzierżawy z 16 września 2004 r. Wyrokiem z 9 marca 2011 r., sygn. akt (…), Sąd Rejonowy w (…) I Wydział Cywilny, stwierdził nieważność umowy dzierżawy z 16 września 2004 r. (rep. A nr (…)), jako zawartej w imieniu B przez Kanclerza działającego w charakterze organu szkoły z przekroczeniem zakresu umocowania. Jednocześnie w przywołanym wyroku sąd stwierdził, iż na skutek faktycznego wydania przedmiotu umowy B oraz opłacania przez niego czynszu doszło do zawarcia między stronami per facta concludentia umowy najmu. Ponieważ umowa ta została zawarta na czas dłuższy niż rok, a jednocześnie nie zachowano przy jej zawieraniu formy pisemnej, sąd uznał na podstawie art. 660 k.c., iż umowa najmu została zawarta na czas nieoznaczony. Następnie sąd wziął pod uwagę fakt, iż czynsz był płatny miesięcznie, a zatem umowę można było wypowiedzieć z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, na koniec miesiąca kalendarzowego. Po dokonaniu powyższych ustaleń sąd uznał, iż wypowiedzenie umowy najmu dokonane przez Gminę pismem z 4 listopada 2010 r. było skuteczne i doprowadziło do rozwiązania stosunku prawnego, na mocy którego B korzystała z nieruchomości. Z tego względu wyrokiem z 9 marca 2011 r., sygn. akt (…) Sąd Rejonowy w (…) oddalił powództwo główne B o ustalenie bezskuteczności oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu.