Interpretacja indywidualna z dnia 19 lipca 2021 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.179.2021.1.BK

w zakresie ustalenia, czy w oparciu o Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 721/18 Bank może dokonać korekty zeznania podatkowego (CIT-8) za rok 2019 i za rok 2020, polegającej na uznaniu wydatków z tytułu składki na pokrycie funduszu pomocowego za koszt uzyskania przychodu.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 19 kwietnia 2021 r., który w tym samym dniu wpłynął za pośrednictwem platformy ePUAP, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy w oparciu o Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 721/18 Bank może dokonać korekty zeznania podatkowego (CIT-8) za rok 2019 i za rok 2020, polegającej na uznaniu wydatków z tytułu składki na pokrycie funduszu pomocowego za koszt uzyskania przychodu – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 kwietnia 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy w oparciu o Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 721/18 Bank może dokonać korekty zeznania podatkowego (CIT-8) za rok 2019 i za rok 2020, polegającej na uznaniu wydatków z tytułu składki na pokrycie funduszu pomocowego za koszt uzyskania przychodu.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 6 grudnia 2018 roku Wnioskodawca, zwany dalej „Bankiem”, został członkiem Spółdzielni Systemu Ochrony BPS, na podstawie Umowy Systemu Ochrony Zrzeszenia BPS, zwanej dalej „Umową”. Umowa zawarta na podstawie przepisów Ustawy z dnia 7 grudnia 2000 roku o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, zwanej dalej „Ustawą”. Podstawą utworzenia systemów ochrony instytucjonalnej było Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego nr 575/2013 (CRR) i Ustawa o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. Przepisy Ustawy oraz zapisy Umowy zobowiązują Bank, z tytułu uczestnictwa w Systemie Ochrony, do ponoszenia różnego rodzaju wydatków, w tym wydatków na fundusz pomocowy utworzony zgodnie z przepisem art. 22g Ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz.U. z 2016 roku poz. 996) (winno być: ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających – Dz.U. z 2021 r. poz. 102 ze zm.). W latach 2019-2020 Bank ponosił wydatki z tytułu uczestnictwa w Systemie Ochrony na fundusz pomocowy utworzony zgodnie z przepisem art. 22g Ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji i zaklasyfikował je do kosztów nie podatkowych (NKUP). W przedmiocie klasyfikacji podatkowej ww. kosztów Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 lutego 2020 roku wydał wyrok II FSK 721/18, wskazujący, że banki mogą uznać wydatki z tytułu składki na pokrycie funduszu pomocowego za koszt uzyskania przychodu. W 2021 roku Bank zapłacił odsetki za opóźnienie w płatności zobowiązania podatkowego za miesiąc grudzień 2020 roku.