Amortyzacja środków trwałych – stawki, metody, korekta
1. Podstawowe informacje o amortyzacji
1.1. Co podlega amortyzacji
Amortyzacji podlegają środki trwałe i wartości niematerialne i prawne.
Za środki trwałe uważa się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
3) inne przedmioty
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.
Środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji – niezależnie od przewidywanego okresu używania – są również m.in. przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych oraz budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.
Za wartości niematerialne i prawne uważa się nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:
1) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
2) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
3) licencje,
4) prawa określone w ustawie z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej,
5) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.
Wartością niematerialną i prawną – niezależnie od okresu używania – jest także m.in.: wartość firmy, jeżeli powstała w wyniku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze kupna albo przyjęcia do odpłatnego korzystania, a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający.
