kara
Opłata nałożona przez organy górnicze na spółkę, jako kara administracyjna, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT. Zwrot tej opłaty od poprzednich udziałowców stanowi odszkodowanie, a nie bezpośredni zwrot wydatku i tym samym jest przychodem podatkowym.
Koszt kary za nierealizowanie Narodowego Celu Redukcyjnego stanowi dochód z wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 3 Ustawy o CIT i podlega opodatkowaniu ryczałtem Estońskim CIT.
Kara umowna za nieterminowe wykonanie usług, nieobjęta katalogiem wyłączeń art. 23 ust. 1 PIT, może stanowić koszt uzyskania przychodu, jeżeli służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, szczególnie gdy opóźnienie wynika z siły wyższej.
Świadczenia mające charakter kara umownej nie są zwolnione z podatku, gdyż nie mają waloru odszkodowawczego i podlegają opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł, podobnie jak odsetki, podczas gdy zwrot kosztów sądowych jest zwolniony tylko w części odpowiadającej kosztom poniesionym.
Kara umowna za nieterminowe dostarczenie dokumentacji, związaną ze zwiększeniem ceny nieruchomości, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż wiąże się z realizacją umownych zobowiązań oraz nie jest klasyfikowana jako odszkodowanie według Kodeksu cywilnego.
Kara umowna za opóźnienie w realizacji umowy, wynikła z przyczyn niezależnych od podatnika, jeśli nastąpiła z dochowaniem należytej staranności, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu według art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Kwota uzyskana z tytułu kary umownej na podstawie aktu notarialnego, nie stanowi odszkodowania i podlega opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9.
Opłata legalizacyjna za samowolę budowlaną, niezależnie od jej związku z działalnością gospodarczą podatnika, jest sankcją administracyjną i zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu.
Kara umowna z tytułu opóźnienia w wykonaniu umowy, niezależnie od przyczyn opóźnienia, nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Każde opóźnienie, nawet niezależne od dłużnika, uznawane jest za wadę wykonanej usługi.
Wydatki ponoszone przez spółkę na prezenty dla kontrahentów oraz imprezy integracyjne nie podlegają opodatkowaniu estońskim CIT, o ile wykazują związek z działalnością gospodarczą. Wydatki na alkohol podczas imprez integracyjnych oraz wynagrodzenia członków zarządu przekraczające limity mogą być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą lub ukryte zyski.
Opłata wyrównawcza poniesiona przez spółkę z tytułu niewywiązania się z warunków umowy dostawy węgla, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów, podlegający rozliczeniu na podstawie art. 15 ust. 4d CIT, w momencie jego zaksięgowania jako kosztu, co potwierdza brak wyłączenia w art. 16 ust. 1 CIT.
Kary umowne wynikające z nieterminowego wykonania umowy, niezależnie od winy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Przychód z wykonanej usługi nie może być pomniejszony o kwotę potrąconej kary umownej.
Kara umowna z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu z winy najemcy, ustalona jako równowartość krotności czynszów i opłat eksploatacyjnych należnych do końca okresu najmu, stanowi wynagrodzenie za usługę i podlega opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
Opłata z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy najmu przez spółkę z winy najemcy, mająca charakter kary umownej, nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług i jako taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) jako czynność poza zakresem VAT.
Wydatek poniesiony przez Spółkę w związku z ugodą zawartą z ubezpieczycielem nie spełnia przesłanek uznania go za koszt uzyskania przychodów, zgodnie z zasadą prawa podatkowego, że tylko wydatki mające bezpośredni, ewidentny związek z uzyskaniem lub zabezpieczeniem przychodów mogą być uznane za koszty podatkowe.
Zapłata uzgodnionych kar umownych z tytułu nieterminowej realizacji umowy nie stanowi kosztu uzyskania przychodu według art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, a zwrot części tych kosztów przez podwykonawcę nie jest przychodem podatkowym, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
Uznanie wskazanych wydatków jako ukrytych zysków lub niezwiązanych z działalnością, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT.
Uznanie Opłaty za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, sposób udokumentowania obciążenia Państwa za utracone palety oraz brak prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku wystawienia przez Wynajmującego faktury obejmującej Opłatę.
Opodatkowanie opłat naliczanych za kradzież lub utratę wynajmowanej maszyny, opodatkowanie opłat naliczanych przy wypowiadaniu Umowy przez Spółkę oraz opodatkowanie kary umownej naliczanej za opóźnienie w zwrocie maszyny.
Ustalenie, czy koszty z tytułu kar umownych, które ponosi Spółka na rzecz podmiotów niepowiązanych w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, które są związane z niezawinionymi przez Spółkę opóźnieniami w realizacji usług, stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą Spółki, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT i będą tym samym podlegały opodatkowaniu estońskim CIT
Estoński CIT, a koszt kary za stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych
Ustalenia, czy równowartość dochodu przeznaczonego na pokrycie wydatków na kary umowne, odsetki budżetowe, koszty sądowe oraz zasądzone renty podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w wysokości 19% w przypadku uzyskania przez SPZOZ straty podatkowej.
Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych kar umownych, odsetek za opóźnienie oraz kosztów procesu.