Kary pieniężne naliczane z tytułu opóźnień w spełnieniu obowiązku mocowego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie wykazują odpowiedniego związku z uzyskaniem, zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów podatkowych.

Kary pieniężne nałożone na matkę dziecka za utrudnianie kontaktów z dzieckiem nie stanowią odszkodowania lub zadośćuczynienia. Stanowią przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż mają charakter sankcyjny, nie przysługuje im zwolnienie z definicji przychodów w kontekście ustawy o podatku dochodowym.

Składki ubezpieczeniowe z tytułu Polisy OC stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają Estońskiemu CIT. Natomiast kary umowne wynikające z wad towarów/usług związane są z działalnością gospodarczą i nie podlegają opodatkowaniu Estońskim CIT, w przeciwieństwie do kar za nietrzeźwość pracowników, które są związane z dyscypliną pracowniczą.

Kary umowne nakładane na Wnioskodawcę nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, co wyklucza również możliwość odliczenia podatku VAT związanego z płatnościami tych kar.

W sytuacjach zwrotu tytułem kar czy odszkodowań po uprzednim ich potrąceniu jako przychód, korekta powinna nastąpić "na bieżąco" w momencie wydania sądowego wyroku potwierdzającego obowiązek wypłaty, stanowiącego podstawę dla ujęcia korekty w okresie rozliczeniowym jego otrzymania.

Opłata nałożona przez organy górnicze na spółkę, jako kara administracyjna, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT. Zwrot tej opłaty od poprzednich udziałowców stanowi odszkodowanie, a nie bezpośredni zwrot wydatku i tym samym jest przychodem podatkowym.

Kara umowna potrącona z wynagrodzenia nie obniża podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie jest rabatem ani opustem związanym ze świadczeniem usługi; obciążenie karą wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego.

Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur na usługi prawne związane z dochodzeniem odszkodowań od kontrahentów, o ile usługi te mają pośredni związek z działalnością opodatkowaną VAT, w zgodzie z art. 86 ust. 1 ustawy oraz zasadą neutralności VAT.

Kara umowna poniesiona z tytułu odstąpienia od umowy nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, gdy jej poniesienie wynika z działań i zawinienia podatnika, co nie pozwala na uznanie tego wydatku za celowy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Osoba pozostająca w formalnym związku małżeńskim, niezależnie od sądowych zakazów kontaktów nałożonych na małżonka, nie spełnia przesłanek do uzyskania statusu "osoby samotnie wychowującej dziecko" w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy PIT, jeśli brak prawomocnego rozwodu, separacji sądowej lub pozbawienia małżonka wolności.

Świadczenia mające charakter kara umownej nie są zwolnione z podatku, gdyż nie mają waloru odszkodowawczego i podlegają opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł, podobnie jak odsetki, podczas gdy zwrot kosztów sądowych jest zwolniony tylko w części odpowiadającej kosztom poniesionym.

Kary umowne i odszkodowania poniesione z tytułu niezawinionej utraty, uszkodzenia przesyłki i nieterminowego dostarczenia towarów mogą być zaliczone jako koszty uzyskania przychodu. Wyłączenie z kosztów podatkowych przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie dotyczy takich odszkodowań, jeżeli ich poniesienie ma na celu zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W sytuacji wykazywania straty przez Szpital, wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów nie generują obowiązku podatkowego; jednak przy osiągnięciu dochodu, wydatki nie uznane za statutowe podlegają opodatkowaniu.

Kary umowne za opóźnienie w wykonaniu obowiązków gwarancyjnych, odsetki ustawowe od tych kar oraz koszty sądowe związane z działalnością gospodarczą, o ile nie dotyczą wadliwości towarów bądź usług, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatki na kary umowne związane z bieżącą działalnością gospodarczą, mimo sankcyjnego charakteru, mogą nie być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, o ile wykazują związek z prowadzoną działalnością. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym, wskazujące na zaniedbania, mogą być traktowane jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu ryczałtem

Kary umowne za naruszenie zakazu konkurencji oraz rekompensaty za przejęcie pracowników, będące wynagrodzeniem za świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i uprawniają do odliczenia podatku naliczonego.

Kary umowne mogą być alokowane do źródła przychodów podlegającego opodatkowaniu lub zwolnieniu stosując klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a u.p.d.o.p., jeżeli przypisanie ich do konkretnego źródła przychodu jest niemożliwe.

Kary umowne za opóźnienie w wykonaniu obowiązków gwarancyjnych oraz związane z nimi odsetki, a także koszty procesu sądowego, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, jako wynikające z nienależytego wykonania zobowiązań, nawet jeśli nie dotyczą wadliwości głównego świadczenia.

Odszkodowanie za szkody w środku trwałym zwolnione z PIT podlega, gdyś ww. warunki z art. 21 ust. 1 pkt 29b u.p.d.o.f. spełniono, w tym wydatkowano na remont w określonym czasie.

Kary umowne naliczane Spółce za niezgodność parametrów paliwa zastępczego z umownymi, są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie wynikają z wad dostarczonych towarów, lecz z działalności zagospodarowania odpadów, i mają związek przyczynowy z generowaniem przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).

Opłata legalizacyjna za samowolę budowlaną, niezależnie od jej związku z działalnością gospodarczą podatnika, jest sankcją administracyjną i zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu.

Przy zwrocie kary umownej, korekty przychodu podatkowego dokonuje się w okresie zawarcia ugody, o ile nie doszło do przedawnienia, natomiast odsetki związane ze zwrotem kary nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż brak jest związku z osiągnięciem bądź zachowaniem źródła przychodu.

Opłata wyrównawcza poniesiona przez spółkę z tytułu niewywiązania się z warunków umowy dostawy węgla, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów, podlegający rozliczeniu na podstawie art. 15 ust. 4d CIT, w momencie jego zaksięgowania jako kosztu, co potwierdza brak wyłączenia w art. 16 ust. 1 CIT.

Kary umowne potrącane z należności za wykonane usługi nie obniżają podstawy opodatkowania w VAT i nie uprawniają do wystawienia faktur korygujących.