Opłata podwyższona ustalona na podstawie art. 140 Prawa geologicznego i górniczego za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji, jako sankcja pieniężna nakładana decyzją administracyjną za naruszenie prawa, stanowi administracyjną karę pieniężną w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT. Nie podlega zatem zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od inwestycyjnego celu robót ziemnych

Kwota należna finansującemu po przedterminowym, sankcyjnym wypowiedzeniu umowy leasingu operacyjnego z przyczyn leżących po stronie korzystającego, skalkulowana jako suma opłat należnych do końca pierwotnego okresu umowy, stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, choć została nazwana karą umowną. Podlega zatem opodatkowaniu VAT i powinna zostać udokumentowana

Opłata pobierana przez spółdzielnię mieszkaniową od osoby nieuprawnionej za nieregulaminowe korzystanie z miejsca postojowego, mimo jej sankcyjnego nazwania i braku formalnej umowy, stanowi wynagrodzenie za faktycznie wykonaną usługę parkingową, jeżeli pozostaje z nią w bezpośrednim związku. Podlega zatem VAT oraz, przy sprzedaży na rzecz konsumentów lub rolników ryczałtowych, obowiązkowi ewidencjonowania

Wydatek na administracyjną karę pieniężną wymierzoną przedsiębiorcy odbierającemu odpady za nieosiągnięcie ustawowego poziomu składowania, o którym mowa w art. 9g pkt 3 w związku z art. 3b ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ma charakter sankcyjny i stanowi wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą. Podlega zatem opodatkowaniu ryczałtem na podstawie art. 28m ust. 1 pkt

Wydatek na nabycie certyfikatów CBAM, jako koszt bezpośrednio związany z przychodem ze sprzedaży importowanych towarów, jest potrącalny dopiero z chwilą jego definitywnego rozliczenia przez umorzenie, na zasadach art. 15 ust. 4–4c ustawy o CIT. Anulowanie nadwyżkowych certyfikatów nie kreuje kosztu podatkowego, odkup generuje przychód, a kara za niedopełnienie obowiązku umorzenia podlega bezwzględnemu

Ugoda definitywnie regulująca spór o kary umowne, w ramach której wierzyciel uznaje część roszczeń za nieistniejące, rezygnuje z ich dochodzenia i powstrzymuje się od dalszych działań, stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Wynagrodzeniem za tę usługę są korzyści uzyskiwane przez dłużników w związku z ostatecznym zakończeniem sporu i rozliczeniem wzajemnych

Wydatki na zapłatę kar umownych i odsetek związanych z niezawinionymi przez podatnika opóźnieniami, nie uznane za wydatki wyłączone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, służąc zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów.

Odszkodowania umowne, naliczone za naruszenie postanowień umowy, nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie wiążą się z żadnym świadczeniem mającym charakter ekwiwalentny w rozumieniu ustawy o VAT.

Kary pieniężne naliczane z tytułu opóźnień w spełnieniu obowiązku mocowego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie wykazują odpowiedniego związku z uzyskaniem, zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów podatkowych.

Kary pieniężne nałożone na matkę dziecka za utrudnianie kontaktów z dzieckiem nie stanowią odszkodowania lub zadośćuczynienia. Stanowią przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż mają charakter sankcyjny, nie przysługuje im zwolnienie z definicji przychodów w kontekście ustawy o podatku dochodowym.

Kary umowne nakładane na Wnioskodawcę nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, co wyklucza również możliwość odliczenia podatku VAT związanego z płatnościami tych kar.

Składki ubezpieczeniowe z tytułu Polisy OC stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają Estońskiemu CIT. Natomiast kary umowne wynikające z wad towarów/usług związane są z działalnością gospodarczą i nie podlegają opodatkowaniu Estońskim CIT, w przeciwieństwie do kar za nietrzeźwość pracowników, które są związane z dyscypliną pracowniczą.

W sytuacjach zwrotu tytułem kar czy odszkodowań po uprzednim ich potrąceniu jako przychód, korekta powinna nastąpić "na bieżąco" w momencie wydania sądowego wyroku potwierdzającego obowiązek wypłaty, stanowiącego podstawę dla ujęcia korekty w okresie rozliczeniowym jego otrzymania.

Opłata nałożona przez organy górnicze na spółkę, jako kara administracyjna, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT. Zwrot tej opłaty od poprzednich udziałowców stanowi odszkodowanie, a nie bezpośredni zwrot wydatku i tym samym jest przychodem podatkowym.

Kara umowna potrącona z wynagrodzenia nie obniża podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie jest rabatem ani opustem związanym ze świadczeniem usługi; obciążenie karą wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego.

Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur na usługi prawne związane z dochodzeniem odszkodowań od kontrahentów, o ile usługi te mają pośredni związek z działalnością opodatkowaną VAT, w zgodzie z art. 86 ust. 1 ustawy oraz zasadą neutralności VAT.

Kara umowna poniesiona z tytułu odstąpienia od umowy nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, gdy jej poniesienie wynika z działań i zawinienia podatnika, co nie pozwala na uznanie tego wydatku za celowy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Osoba pozostająca w formalnym związku małżeńskim, niezależnie od sądowych zakazów kontaktów nałożonych na małżonka, nie spełnia przesłanek do uzyskania statusu "osoby samotnie wychowującej dziecko" w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy PIT, jeśli brak prawomocnego rozwodu, separacji sądowej lub pozbawienia małżonka wolności.

Świadczenia mające charakter kara umownej nie są zwolnione z podatku, gdyż nie mają waloru odszkodowawczego i podlegają opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł, podobnie jak odsetki, podczas gdy zwrot kosztów sądowych jest zwolniony tylko w części odpowiadającej kosztom poniesionym.

Kary umowne i odszkodowania poniesione z tytułu niezawinionej utraty, uszkodzenia przesyłki i nieterminowego dostarczenia towarów mogą być zaliczone jako koszty uzyskania przychodu. Wyłączenie z kosztów podatkowych przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nie dotyczy takich odszkodowań, jeżeli ich poniesienie ma na celu zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W sytuacji wykazywania straty przez Szpital, wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów nie generują obowiązku podatkowego; jednak przy osiągnięciu dochodu, wydatki nie uznane za statutowe podlegają opodatkowaniu.

Kary umowne za opóźnienie w wykonaniu obowiązków gwarancyjnych, odsetki ustawowe od tych kar oraz koszty sądowe związane z działalnością gospodarczą, o ile nie dotyczą wadliwości towarów bądź usług, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydatki na kary umowne związane z bieżącą działalnością gospodarczą, mimo sankcyjnego charakteru, mogą nie być uznane za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, o ile wykazują związek z prowadzoną działalnością. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym, wskazujące na zaniedbania, mogą być traktowane jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu ryczałtem

Kary umowne za naruszenie zakazu konkurencji oraz rekompensaty za przejęcie pracowników, będące wynagrodzeniem za świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i uprawniają do odliczenia podatku naliczonego.