Zmniejszenie przychodów z tytułu ulgi na złe długi w ramach ryczałtu ewidencjonowanego powinno być rozdzielone proporcjonalnie na wszystkie stosowane stawki ryczałtu, zgodnie z udziałem poszczególnych przychodów w ogólnej kwocie przychodów w roku podatkowym.

Organ podatkowy stwierdza, że spółka w restrukturyzacji jest obowiązana do korekty podatku naliczonego wynikającej z art. 89b ustawy o VAT, mimo postępowania sanacyjnego, gdyż przepisy krajowe zapewniają zachowanie neutralności VAT, nie stojąc w sprzeczności z Dyrektywą 2006/112/WE.

Nieściągalne wierzytelności, nawet jeśli udokumentowane upadłością dłużnika, nie mogą być podstawą do korekty przychodu w ryczałcie ewidencjonowanym dla podatników prowadzących działalność gospodarczą, gdyż przepisy nie przewidują takiej możliwości.

Kredyt refinansujący zakup lokalu mieszkalnego, który nie spełnia warunków kredytu mieszkaniowego określonych w rozporządzeniu, nie podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego od osób fizycznych.

W przypadku otrzymania faktury korygującej „in minus”, korektę podstawy opodatkowania dla ulgi na złe długi należy rozliczać przy użyciu ogólnych zasad korygowania zobowiązań podatkowych, poprzez korektę złożonego zeznania – art. 81 Ordynacji podatkowej. Bieżące rozliczenie powinno uwzględniać efekt w okresie otrzymania faktury korygującej.

Wierzytelności nieściągalne, uprzednio zaliczone do przychodów należnych i odpowiednio udokumentowane, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o PIT.

Podatnik prowadzący działalność i zarejestrowany jako czynny podatnik VAT ma prawo do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ustawy o VAT, w sytuacji, gdy wierzytelności nie zostały uregulowane w ciągu 90 dni od terminu płatności. Korekta możliwa jest pod warunkiem, że podatnik spełnia ustawowe wymogi, w tym brak zbycia wierzytelności i fakt, że korekta dotyczy

Koszty uzyskania przychodu z tytułu obniżenia udziału w spółce komandytowej będącej przekształconą spółką z o.o. stanowią wydatki poniesione na objęcie udziałów pierwotnej spółki, o ile były faktycznie poniesione, z wyłączeniem wartości udziałów nabytych w drodze darowizny, zaś wartość majątku spółki przekształcanej nie może stanowić kosztu.

Umorzenie części kredytu hipotecznego, udzielonego na jedną inwestycję mieszkaniową, zaciągniętego przed dniem 15 stycznia 2015 r., podlega zaniechaniu poboru podatku dochodowego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. Zwrot nadpłat na rzecz kredytobiorcy nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Umorzenie zobowiązania z tytułu kredytu mieszkaniowego, zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej i nieobjętego wcześniejszym zaniechaniem poboru podatku, jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.

Niezależnie od wspólnego wykorzystania nieruchomości, umorzenie wierzytelności z dwóch kredytów na odrębne inwestycje mieszkaniowe wymaga wybrania jednej inwestycji do zastosowania zaniechania poboru podatku, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów.

Zaniechanie poboru podatku dochodowego od umorzonych wierzytelności możliwe jest jedynie w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy zaciągnięty został na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. W przypadku umorzenia wierzytelności z dwóch różnych kredytów mieszkaniowych dotyczących odrębnych inwestycji, zaniechanie poboru może objąć tylko jeden z nich.

Wierzytelność uznana za przedawnioną względem dłużnika głównego nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu, mimo braku przedawnienia wobec poręczyciela, co wynika z akcesoryjnego charakteru poręczenia (art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT).

W przypadku zbycia wierzytelności uprzednio objętej ulgą na złe długi, wierzyciel jest zobowiązany do skorygowania podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku VAT w proporcji do uzyskanej kwoty sprzedaży, zgodnie z interpretacją art. 89a ust. 4 ustawy o VAT, uwzględniając zasady proporcjonalności i neutralności podatku.

Umorzenie przez bank części kredytu zaciągniętego na zakup działki rolnej, obecnie podlegającej zabudowie mieszkaniowej, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu. Zaniechanie poboru podatku dochodowego nie ma zastosowania wobec braku realizacji zamierzonej inwestycji mieszkaniowej przez podatnika.

Nie stanowi przychodu wypłacona cena za wierzytelności leasingowe na podstawie cesji, przychodem są opłaty leasingowe uznane w momentach ich wymagalności. Dyskonto jest kosztem uzyskania przychodów, potrącalne jednorazowo w momencie jego poniesienia.

Wypłacone świadczenia przez bank na rzecz kredytobiorcy w ramach ugody, które wynikały z nienależnego pobrania, nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT. Zwrot kosztów nie tworzy opodatkowalnych przysporzeń, natomiast odsetki za opóźnienie, choć są przychodem, korzystają ze zwolnienia podatkowego.

Strata z odpłatnego zbycia wierzytelności nabytej w drodze darowizny nie stanowi kosztu uzyskania przychodu dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, jeżeli wierzytelność ta nie została uprzednio zarachowana jako przychód należny według art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT.

Nabycie Wierzytelności Leasingowych przez podmiot niemiecki od polskiego podatnika VAT stanowi import usług podlegający opodatkowaniu VAT w Polsce; transakcja ta nie korzysta ze zwolnienia z VAT jako usługa w zakresie długów, lecz podlega opodatkowaniu właściwą stawką jako związana z odzyskiwaniem długów.

Kwoty spłat wierzytelności przekazywane na rzecz Kupującego w ramach cesji nie stanowią przychodów podlegających zryczałtowanemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Polski, w związku z czym Spółka nie jest płatnikiem podatku zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy CIT.

Przychody uzyskane przez Wnioskodawcę z różnych zagranicznych źródeł można klasyfikować jako "przychody zagraniczne" w rozumieniu art. 30k ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, umożliwiające zastosowanie do nich opodatkowania ryczałtem, o ile Polska nie miałaby prawa do ich opodatkowania bez zmiany rezydencji podatkowej.

Niedostarczenie urządzeń przez kontrahenta nie może być uznane za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie strat do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie spełnia przesłanek staranności oraz właściwego udokumentowania, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.