Podatnik prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, dokonujący podróży służbowych, ma prawo do zaliczenia wartości diet do kosztów uzyskania przychodów, o ile wysokość tych diet nie przekracza limitu przysługującego pracownikom, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wartości diet z tytułu podróży służbowych, spełniające warunki określone w art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez przedsiębiorcę w granicach limitów określonych dla pracowników.

Na zleceniobiorcach nie ciążą obowiązki podatkowe z tytułu świadczeń z tytułu podróży do Niemiec, jeśli świadczenia te mieściły się w limitach przewidzianych w przepisach. Świadczenia te, na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, są zwolnione z opodatkowania.

Zwrot kosztów podróży członkom Rady Nadzorczej stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, który może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy zachowaniu określonych limitów.

Zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b PDOF ma zastosowanie do zwrotu kosztów podróży członków Rady Nadzorczej na posiedzenia, spełniających ustawowe kryteria, do limitu określonego w odpowiednim rozporządzeniu, wyłączając obowiązek pobierania zaliczek przez płatnika.

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, pod warunkiem że ich wysokość nie przekracza limitów obowiązujących dla pracowników, jak określono w odrębnych przepisach.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą ma prawo, zgodnie z art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do zaliczania w koszty uzyskania przychodów wartości diet z podróży służbowych, nieprzekraczających limitów dla pracowników.

Za kwoty zwiększonych kosztów utrzymania przyznanych opiekunom za granicą, mieszczące się w określonych limitach, płatnik nie ma obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy; takie koszty stanowią podróż, a nie podróż służbową.

Wydatki na usługi gastronomiczne ponoszone przez pracowników mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu wobec spełnienia ustawowych warunków dokumentacyjnych. Wydatki współpracowników nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu bez wyraźnego umownego charakteru jako wynagrodzenie.

Zwroty kosztów przejazdów służbowych pracowników uczelni, odbywanych prywatnymi pojazdami elektrycznymi, hybrydowymi lub z napędem wodorowym, stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ustawy o CIT, bez zastosowania limitów przewidzianych dla pojazdów spalinowych.

Osobie prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, wykonującej przewozy transportowe, przysługuje prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z podróży służbowych, w zakresie nieprzekraczającym limitów ustalonych dla pracowników.

Diamenty i inne należności wypłacane z tytułu podróży osoby niebędącej pracownikiem, poniesione w celu osiągnięcia przychodów i niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów, mogą być zwolnione od opodatkowania w granicach określonych w przepisach dotyczących podróży służbowej (art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PDOF).

Koszty zwrócone pracownikowi w związku z uczestnictwem w spotkaniach związkowych mogą zostać uznane za przychód z innych źródeł podlegający zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych do wysokości określonej w przepisach rozporządzenia dotyczących podróży służbowych osób niebędących pracownikami.

Na podatnika nie ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od kwot równoważnych 25% diet oraz ryczałtów na noclegi wypłacanych opiekunom pracującym na zlecenie za granicą, pod warunkiem że wypłaty te mieszczą się w granicach określonych limitów i podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT.

Wartość ponoszonych przez pracodawcę wydatków na noclegi, paliwo, spotkania biznesowe i diety dla pracowników mobilnych oraz w podróżach służbowych nie stanowi przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o PIT, gdyż świadczenia te nie stanowią przysporzenia majątkowego dla pracowników, służąc interesowi pracodawcy.

Na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy w przypadku wypłat Opiekunom kwot będących równowartością 25% diet oraz ryczałtów za noclegi, przy założeniu, że te kwoty nie przekraczają limitów zwolnienia określonych w przepisach. Opodatkowaniu podlegają jedynie nadwyżki przekraczające te limity.

Wydatki na parkingi i autostrady, ponoszone w ramach podróży służbowej przez użytkowników prywatnych samochodów na rzecz podatnika, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w zakresie przekraczającym ustalony limit kilometrówki, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a) Ustawy o CIT.

Świadczenia wypłacane zleceniobiorcom z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania oraz zwrot kosztów podróży realizowane zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy są zwolnione od podatku dochodowego, pod warunkiem nieprzekroczenia ustawowych limitów oraz gdy świadczenia te nie są zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, w ramach art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT.

Koszty ponoszone przez spółkę w związku z podróżami służbowymi pracowników fizycznych, wykonywane zgodnie z umową o pracę, mogą stanowić koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, jeśli nie są wyłączone w art. 16 i służą uzyskaniu przychodu oraz są odpowiednio udokumentowane.

Kwota zwrotu wydatków poniesionych na dojazdy pracownika podczas zagranicznej podróży służbowej, przewyższająca ustalone rozporządzeniem ryczałty, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o ile nie spełnia kryteriów zwolnienia określonych w ustawie.

Zwrot pracownikom kosztów parkingowych i za przejazdy drogami płatnymi w czasie podróży służbowej, nie wliczany do kilometrówki, stanowi przychód zwolniony z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy PIT, zwalniając płatnika z obowiązków płatniczych względem tych kosztów.

Należności przysługujące zleceniobiorcom z tytułu diet i zwiększonych kosztów utrzymania za granicą, pod warunkiem ich zgodności z przepisami Rozporządzenia i niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ustawy o podatku dochodowym.

Diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika korzystają ze zwolnienia podatkowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a u.p.d.o.f., w wysokości określonej w przepisach kraju delegującego, co oznacza brak potrzeby ich wykazywania w polskim zeznaniu podatkowym PIT-36.

Diety i kilometrówka otrzymywane przez polskiego rezydenta podatkowego za pracę w Niemczech, które są nieopodatkowane w tym kraju oraz nie przekraczają tamtejszych norm, nie podlegają opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.