Sprzedaż towarów w sklepie prowadzonym przez franczyzobiorcę, z uwagi na prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT według art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni prowadząc działalność z umowy franczyzowej, pełni funkcję podatnika dokonującego odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, zobowiązana do rozliczenia VAT z tych transakcji, mimo kontroli nad asortymentem narzuconej przez Franczyzodawcę.

Wzajemne rozliczenia wynikające z uczestnictwa w programie lojalnościowym nie stanowią wynagrodzenia za dostawę towarów ani świadczenie usług do celów podatku VAT. Podstawą opodatkowania sprzedaży z rabatem jest rzeczywista kwota zapłacona przez nabywcę, o ile nie występują okoliczności pozwalające określić podstawę w wartości rynkowej.

Wzajemne rozliczenia salda pomiędzy franczyzobiorcą a franczyzodawcą dotyczące naliczenia punktów lojalnościowych nie podlegają opodatkowaniu VAT, a podstawa opodatkowania przy sprzedaży towarów po rabacie wynosi rzeczywistą wartość zapłaty przez nabywcę.

Wzajemne rozliczenia salda pomiędzy franczyzodawcą a franczyzobiorcą związane z programem lojalnościowym nie stanowią odpłatnej dostawy towarów ani świadczenia usług i pozostają poza zakresem opodatkowania VAT. Podstawa opodatkowania VAT przy sprzedaży z rabatem wynosi 1 gr i odpowiada faktycznej zapłacie dokonanej przez Klienta.

Rozliczenia pomiędzy franczyzodawcą a franczyzobiorcą związane z programem lojalnościowym, nie stanowią wynagrodzenia za dostawę towarów ani świadczenie usług i nie podlegają opodatkowaniu VAT. W przypadku sprzedaży po cenie promocyjnej, podstawa opodatkowania VAT stanowi faktyczna cena sprzedaży, nawet jeśli wynosi ona 1 grosz.

Franczyzobiorca, nabywając towar od franczyzodawcy, nabywa władztwo ekonomiczne pozwalające na przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, co rodzi obowiązek rozliczenia VAT od sprzedanych towarów, niezależnie od warunków umowy franczyzowej.

W przypadku umowy master franczyzy, wartość początkowa wiedzy przekazanej polskiej spółce franczyzobiorcy powinna zostać ustalona na podstawie ceny jednorazowej opłaty licencyjnej. Zmienne części opłaty uzależnione od przychodów nie mogą być włączone do wartości początkowej, lecz rozliczane jako koszty pośrednie według art. 16g ust. 14 ustawy o CIT.

Opłaty marketingowe, uiszczane przez spółkę w ramach współpracy ze związaną organizacją pracodawców w celu świadczenia usług promocji i reklamy, spełniają przesłanki uznania za koszty uzyskania przychodów według art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile pozostają w bezpośrednim związku z potencjalnym przychodem i nie są wymienione w katalogu wyłączeń.

Wydatki poniesione przez X sp. z o.o. na programy motywacyjne LTIP i IPO Bonus, obejmujące pracowników, menedżerów, franczyzobiorców i partnerów biznesowych, mogą zostać uznane jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowiąc koszty pośrednie, niemające związku z przychodami z zysków kapitałowych.

Opłaty marketingowe ponoszone przez podatnika na podstawie umowy cywilnoprawnej, której celem jest promocja działalności gospodarczej, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem wykazania przez podatnika związku przyczynowo-skutkowego z przychodami oraz właściwego ich udokumentowania.

Opłaty związane z franczyzą, tj. Opłata (A) i Opłata (B), w umowach franczyzowych stanowią wynagrodzenie za złożone świadczenie usługi franczyzowej, umożliwiając odliczenie VAT naliczonego, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, wiążąc interpretację organu z orzeczeniami sądów administracyjnych.

Opłaty marketingowe, ponoszone z tytułu świadczonych usług promocyjnych i marketingowych przez organizację pracodawców, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile posiadają bezpośredni związek z osiąganiem przychodów, są odpowiednio udokumentowane i nie zostały wyłączone ustawowo.

Opłaty marketingowe, ponoszone przez podatnika na rzecz organizacji pracodawców jako wynagrodzenie za usługi marketingowe, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, o ile spełniają wymogi racjonalności i ekonomicznego uzasadnienia oraz są odpowiednio udokumentowane.

Opłaty marketingowe poniesione przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułu kontraktu na usługi reklamowo-marketingowe, świadczone przez Związek, spełniają kryteria kosztów uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, pod warunkiem właściwego udokumentowania oraz wykazania adekwatnego związku przyczynowego z przychodami z działalności.

Franczyzobiorca prowadzi działalność na własny rachunek z nabytym prawem do dysponowania towarami jak właściciel, co obliguje go do wykazywania sprzedaży opodatkowanej VAT oraz uwzględnienia rabatów w rejestrach podatkowych.

Koszty ponoszone na Opłatę marketingową przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, w szczególności istnienia adekwatnego związku przyczynowego z osiąganiem przychodów.

Opłaty marketingowe ponoszone przez franczyzobiorców na rzecz Związku za usługi reklamowe i marketingowe mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, pod warunkiem istnienia adekwatnego związku przyczynowego z uzyskaniem przychodu i odpowiedniego udokumentowania, nie będąc przy tym uznawane za składki członkowskie wyłączone z kosztów podatkowych.

Franczyzobiorca, działając we własnym imieniu na podstawie umowy franczyzy, nabywa władztwo ekonomiczne nad towarami poprzez ich zakup od franczyzodawcy i musi uwzględniać sprzedaż w rozliczeniach VAT jako dostawę na własny rachunek, podlegającą opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Opłaty marketingowe uiszczane za konkretne usługi promocyjne świadczone przez związek pracodawców na rzecz przedsiębiorcy mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem spełnienia przesłanek art. 22 ust. 1 ustawy o PIT i właściwego udokumentowania, gdyż nie mają charakteru składki członkowskiej.

Opłaty marketingowe ponoszone przez podatnika na usługi marketingowe świadczone przez Związek są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, jeśli spełniają przesłanki takich kosztów, i nie są równoznaczne ze składkami członkowskimi wyłączonymi z kosztów uzyskania przychodów.

Opłaty marketingowe, ponoszone przez podatnika w związku z usługami reklamowymi świadczonymi na jego rzecz, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, jeśli spełniają warunki art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, tj. pozostają w adekwatnym związku przyczynowym z generowaniem przychodów działalności gospodarczej.

Wydatki na Opłaty marketingowe ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gastronomiczną, udokumentowane fakturą VAT i niebędące składkami członkowskimi, mogą być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów, jeżeli spełniają przy tym kryterium związku z przychodami oraz pozostają w granicach określonych w art. 22 ust. 1 ustawy PIT.

Opłaty marketingowe, ponoszone przez podatnika w ramach działalności gospodarczej i będące wynagrodzeniem za świadczenie usług marketingowych, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, o ile spełniają wymogi zdefiniowane w przepisie oraz zostały właściwie udokumentowane.