Przeniesienie praw udziałowych w zamian za umorzenie udziałów wspólnika, traktowane jako świadczenie niepieniężne, skutkuje rozpoznaniem przychodu podatkowego po stronie dłużnika na podstawie art. 14a ust. 1 ustawy o CIT, obejmującym regulację zobowiązania w postaci umorzenia udziałów.

Przychód z objęcia udziałów motywacyjnych w spółce z o.o. po cenie niższej od rynkowej, w ramach planu motywacyjnego zorganizowanego przez spółkę-pracodawcę, stanowi podlegający opodatkowaniu przychód ze stosunku pracy w momencie ich nabycia.

Koszty uzyskania przychodów w przypadku przeniesienia udziałów nie mogą być uznane na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d Ustawy o CIT w sytuacji, gdy nie dochodzi do wymiany udziałów zgodnej z art. 12 ust. 4d Ustawy o CIT z uwagi na brak wymogów ustawowych, takich jak status podatnika podatku dochodowego dla spółki uczestniczącej w transakcji.

W przypadku braku statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych przez Spółkę w momencie transakcji, koszty uzyskania przychodów w ramach umowy datio in solutum nie mogą być ustalone na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d CIT. Nie stanowi to wymiany udziałów, o której mowa w art. 12 ust. 4d CIT.

Transakcja wniesienia wkładu niepieniężnego przez spółkę komandytową do spółki z o.o. w warunkach braku statusu podatnika CIT nie stanowi wymiany udziałów w rozumieniu art. 12 ust. 4d ustawy CIT, skutkując niemożliwością rozpoznania kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 8d ustawy CIT.

Spółka komandytowa, będąc podatkowo transparentną w momencie transakcji, nie spełniała warunków uznania transakcji za wymianę udziałów w rozumieniu art. 12 ust. 4d ustawy o CIT. W konsekwencji, koszty uzyskania przychodów przy przeniesieniu udziałów w datio in solutum nie mogą uwzględniać wartości poniesionej na objęcie udziałów w ramach wcześniejszej „wymiany”. Koszty należy ustalić na ogólnych zasadach

Podział zysku i wypłata dywidendy poprzez świadczenie niepieniężne, w formie przekazania udziałów, generuje przychód zaliczany do zysków kapitałowych, a poniesione koszty na nabycie tych udziałów uznaje się za koszty uzyskania przychodów.

Pięcioletni termin liczenia dla celów podatku dochodowego od zbycia nieruchomości nabytej w spadku, w przypadku nieruchomości będącej wcześniej w majątku wspólnym małżeńskim, biegnie od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie do tego majątku (tj. od końca 2009 r.), niezależnie od późniejszych czynności prawnych między małżonkami.

Dopłata I jest wydatkiem na nabycie udziałów, natomiast Dopłata II, na gruncie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, stanowi pośredni koszt uzyskania przychodu, rozliczany w dacie poniesienia.

Tytułem zapisu windykacyjnego spadkobiercy nabywają udziały w spółce z o.o. Zgłoszeniu podlega nabycie udziałów, a decyzja o nieprzystąpieniu do spółki skutkuje spłatą na zasadach umowy, bez wpływu na pierwotne nabycie. Skoro umowa nie ogranicza wstąpienia spadkobierców, spłata nie jest przedmiotem zapisu windykacyjnego.

Przy nabyciu udziałów spółki z o.o. tytułem zapisu windykacyjnego, przedmiotem nabycia podatkowego są udziały, niezależnie od późniejszej decyzji spadkobiercy o ich zbyciu w zamian za spłatę; spadkobierca powinien wykazać udziały w zeznaniu SD-Z2 jako nabyte prawa majątkowe, a nie ekwiwalent spłaty.

Przeniesienie udziałów w spółce z o.o. na Pożyczkodawcę w zamian za zwolnienie z długu stanowi odpłatne zbycie, generujące przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o PIT.

W okresie likwidacji spółki z o.o., zwrot dopłat wniesionych na podstawie uchwał wspólników nie stanowi zwrotu dopłat w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 21 ustawy CIT, lecz jest traktowany jako element majątku likwidacyjnego, stanowiący dla ich odbiorcy przychód z zysków kapitałowych. Tym samym spółka w likwidacji pełni funkcję płatnika podatku od takich przychodów.

Transakcja wniesienia aportem majątku inwestycji wraz z działką do spółki nie stanowi zbycia przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a zatem nie jest wyłączona z opodatkowania podatkiem VAT na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Czynność ta podlega opodatkowaniu jako odpłatna dostawa towarów, nie korzystając ze zwolnień przewidzianych ustawą.

Sprzedaż udziału w nieruchomości nabytej w drodze spadku nie stanowi źródła przychodu podatkowego, jeśli od śmierci spadkodawcy upłynął okres pięciu lat zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przeniesienie nieruchomości jako wynagrodzenie za umorzenie udziałów oraz tytułem dywidendy stanowi przychód podatkowy w rozumieniu art. 14a ustawy o CIT, co rodzi obowiązek podatkowy w wysokości zobowiązania lub wartości rynkowej świadczenia.

Objęcie udziałów w spółce za wkład pieniężny niższy od wartości rynkowej nie generuje przychodu podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Prawo podatkowe nie nakłada opodatkowania takiej czynności w przypadku wkładu pieniężnego.

Nabycie udziałów fantomowych w programie motywacyjnym nie rodzi przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o PIT. Przychód podlegający opodatkowaniu powstaje dopiero w chwili realizacji pochodnych instrumentów finansowych, a ściślej w momencie wypłaty świadczenia, które zalicza się do kapitałów pieniężnych opodatkowanych 19% stawką PIT.

Przeniesienie udziałów w spółce z o.o. na pożyczkodawcę w celu umorzenia długu (datio in solutum) stanowi odpłatne zbycie praw majątkowych, generujące przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT.

Przyznanie odpłatnych, niezbywalnych i warunkowych udziałów fantomowych nie skutkuje powstaniem przychodu podatkowego. Przychód powstaje w momencie realizacji praw z tych udziałów, a otrzymane świadczenie kwalifikuje się jako przychód z kapitałów pieniężnych, podlegający rozliczeniu przez podatnika na zasadach ogólnych.

Koszty uzyskania przychodów z tytułu datio in solutum obejmują wydatki odpowiadające wartości nominalnej wkładu, z wyłączeniem agio; stanowią one koszty podatkowe wyłącznie w ramach odpłatnego zbycia udziałów, zgodnie z regulacjami ustawy o CIT.

Koszty uzyskania przychodów związane z przeniesieniem udziałów w ramach datio in solutum ustala się na zasadach ogólnych, a transakcja nie może być uznana za wymianę udziałów, jeżeli dokonujący jej podmiot nie był podatnikiem CIT w czasie wniesienia wkładu niepieniężnego.

Do kosztów podatkowych z tytułu przeniesienia udziałów w drodze datio in solutum nie stosuje się zasad wymiany udziałów, gdy podmiot nie był podatnikiem CIT podczas nabycia tych udziałów. Wydatki na nabycie uznaje się według wartości nominalnej udziałów przydzielonych za wkład niepieniężny.