Kara umowna zapłacona przez przedsiębiorcę za opóźnienie w realizacji umowy, wywołane przewlekłością postępowań organu konserwatorskiego i niezawinione przez podatnika działającego z należytą starannością, może stanowić koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, jeżeli jej poniesienie służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów i nie podlega wyłączeniu z art. 23

Kary umowne zapłacone przez podatnika z tytułu nieterminowej realizacji dostaw i usług, nie wynikające z wad towarów lub usług, nie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, gdyż dotyczą kwestii chronienia przychodów w kontekście dalszych relacji biznesowych.

Kwoty zapłacone tytułem kar umownych za nieterminowe, lecz prawidłowo jakościowo wykonane usługi przez podwykonawców mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, nie odnosząc się do art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, pod warunkiem definitywności wydatku. Kary za wadliwe wykonanie usług wyklucza tenże artykuł z kategorii kosztów uzyskania przychodów.

Zapłata kary umownej za nieterminową realizację umowy, niezależna od wad dostarczonych towarów lub usług, może stanowić koszt uzyskania przychodu, o ile nie podlega wyłączeniu według art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Zwrot części kary nieduplikowany z kosztami uzyskania, nie stanowi przychodu podatkowego.

Kara umowna naliczona z tytułu opóźnienia w dostawie towaru może zostać uznana za koszt uzyskania przychodów, gdy nie znajduje się w negatywnych przesłankach wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, i spełnia warunki art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Wydatki na zapłatę kar umownych i odsetek związanych z niezawinionymi przez podatnika opóźnieniami, nie uznane za wydatki wyłączone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, służąc zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów.

Odszkodowania umowne, naliczone za naruszenie postanowień umowy, nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie wiążą się z żadnym świadczeniem mającym charakter ekwiwalentny w rozumieniu ustawy o VAT.

Kary umowne z tytułu opóźnienia w dostawach, niezawinione przez podatnika, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT, gdy istnieje związek przyczynowy z przychodami, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, i nie są objęte wyłączeniami z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.

Kara umowna nałożona za nieterminowe wykonanie usług, poniesiona w formie potrącenia, stanowi koszt uzyskania przychodów dla podatnika, jeżeli spełnia ogólne przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie jest objęta wyłączeniem określonym w art. 16 ust. 1 pkt 22 tejże ustawy.

Kary umowne zapłacone za nieterminową realizację umowy, które nie wiążą się z wadliwością towarów, stanowią koszty uzyskania przychodu, natomiast zwrot z tytułu kar od podwykonawcy należy uznać za przychód podatkowy.

Kary pieniężne naliczane z tytułu opóźnień w spełnieniu obowiązku mocowego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie wykazują odpowiedniego związku z uzyskaniem, zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów podatkowych.

Kara umowna nałożona z tytułu nieterminowej realizacji dostawy sprzętu, nieuwzględniona w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, może stanowić koszt uzyskania przychodów, pod warunkiem że została poniesiona w celu zabezpieczenia źródła przychodów i nie wynika z rażącego niedbalstwa.

Kary pieniężne nałożone na matkę dziecka za utrudnianie kontaktów z dzieckiem nie stanowią odszkodowania lub zadośćuczynienia. Stanowią przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż mają charakter sankcyjny, nie przysługuje im zwolnienie z definicji przychodów w kontekście ustawy o podatku dochodowym.

Kara umowna, rozliczona poprzez potrącenie z ceną zakupu nieruchomości, stanowi przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako trwałe przysporzenie majątkowe (art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT).

Potrącenie kwoty kary umownej z ceny nabycia nieruchomości, pomimo braku faktycznego przepływu pieniężnego, stanowi przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT.

Potrącenie kary umownej z ceną zakupu nieruchomości, mimo braku faktycznego transferu środków, stanowi zdobycie przychodu w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, podlegające opodatkowaniu jako "przychód z innych źródeł".

Kara umowna refakturowana na inwestora, pokryta pierwotnie przez sprzedającego, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów dla inwestora zgodnie z artykułem 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż brak wystarczającego związku przyczynowo-skutkowego z uzyskaniem przychodu.

Potrącenie wzajemnych wierzytelności między nabywcą a deweloperem, skutkujące obniżeniem ceny zakupu lokalu o kwotę należnych kar umownych, stanowi przychód podlegający opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Składki ubezpieczeniowe z tytułu Polisy OC stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą i podlegają Estońskiemu CIT. Natomiast kary umowne wynikające z wad towarów/usług związane są z działalnością gospodarczą i nie podlegają opodatkowaniu Estońskim CIT, w przeciwieństwie do kar za nietrzeźwość pracowników, które są związane z dyscypliną pracowniczą.

Kary umowne nakładane na Wnioskodawcę nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, co wyklucza również możliwość odliczenia podatku VAT związanego z płatnościami tych kar.

W sytuacjach zwrotu tytułem kar czy odszkodowań po uprzednim ich potrąceniu jako przychód, korekta powinna nastąpić "na bieżąco" w momencie wydania sądowego wyroku potwierdzającego obowiązek wypłaty, stanowiącego podstawę dla ujęcia korekty w okresie rozliczeniowym jego otrzymania.

Kara umowna za nieterminowe wykonanie umowy, o ile nie dotyczy wad lub zwłoki w usuwaniu wad, może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, a dniem jej poniesienia jest dzień zatwierdzenia ugody mediacyjnej przez sąd.

Opłata nałożona przez organy górnicze na spółkę, jako kara administracyjna, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT. Zwrot tej opłaty od poprzednich udziałowców stanowi odszkodowanie, a nie bezpośredni zwrot wydatku i tym samym jest przychodem podatkowym.

Kara umowna potrącona z wynagrodzenia nie obniża podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie jest rabatem ani opustem związanym ze świadczeniem usługi; obciążenie karą wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania umownego.