Koszty dyskonta, odsetek, prowizji, opłat i innych składników wynagrodzenia faktora, ponoszone przez faktoranta w związku z wcześniejszym otrzymaniem środków z wierzytelności handlowych, stanowią koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, niezależnie od tego, czy faktoring ma charakter pełny, bez regresu, ubezpieczony albo mieszany. Skonto udzielone nabywcy towarów stanowi

Odpłatne zbycie przez podatnika własnych wierzytelności handlowych w ramach faktoringu stanowi samodzielną operację gospodarczą, której przychód odpowiada cenie zbycia, a koszty obejmują wartość brutto wierzytelności oraz koszty faktoringu, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 pkt 39 CIT. Jeżeli obrót wierzytelnościami nie jest objęty decyzją o wsparciu, wynik faktoringu podlega opodatkowaniu na zasadach

Przychody i koszty z odpłatnego zbycia w ramach faktoringu wierzytelności własnych, powstałych nawet z działalności korzystającej ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a ustawy o CIT, nie są objęte tym zwolnieniem, gdyż faktoring stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze. Przychody te kwalifikuje się jako opodatkowane i uwzględnia w ogólnej kwocie przychodów przy proporcjonalnej alokacji

Przychody uzyskane z tytułu faktoringu pełnego, będące przychodami ze zbycia wierzytelności, są odrębne od przychodów wynikających z działalności podstawowej i mogą uniemożliwić stosowanie ryczałtu od dochodów spółek, jeśli przekroczą 50% rocznych przychodów podatnika.

Środki otrzymywane z tytułu zaliczki i funduszu gwarancyjnego w ramach umowy faktoringu stanowią "przychód z wierzytelności" w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, co wpływa na możliwość korzystania z CIT Estońskiego.

Przychody uzyskane z faktoringu własnych wierzytelności stanowią przychody z wierzytelności w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Przekroczenie progu 50% przychodów z takich źródeł wyklucza możliwość opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Sprzedaż własnych wierzytelności przez Spółkę w ramach umów faktoringowych stanowi odrębną kategorię przychodu podatkowego, który nie wpływa jako zysk kapitałowy. Wynagrodzenie na rzecz faktorów jest zgodne z przepisami CIT jako koszt pośredni. Przychód ze zbycia wierzytelności może obniżać podstawę minimalnego podatku dochodowego.

Podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym można pomniejszyć o przychody ze sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora, również wtedy, gdy pomniejszenie to skutkuje zmniejszeniem podstawy do zera, niezależnie od wybranej metody obliczania podstawy.

Zgodnie z art. 24ca ust. 10 pkt 3 ustawy o CIT, spółka może pomniejszyć podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o całość przychodów ze sprzedaży wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w ramach faktoringu pełnego, niezależnie od zastosowanej metody obliczania tej podstawy.

Spółka ma prawo pomniejszyć podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym o przychody ze sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora, również do zera, niezależnie od wybranej metody ustalania tej podstawy, zgodnie z art. 24ca ustawy o CIT.

Przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności w ramach umowy faktoringowej oraz związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy traktować jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, nieujęte w wyniku działalności zwolnionej z CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Wynagrodzenie (Purchase Fee) za świadczenie usług faktoringu nie korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, lecz podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej, co uprawnia do odliczenia VAT naliczonego.

Koszty wynagrodzenia faktora z tytułu umowy faktoringu pełnego, w tym dyskonto i odsetki, kwalifikują się jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT i podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Zarówno zbycie własnych wierzytelności w ramach umowy faktoringu, jak i takie zbycia uzyskane dochody, stanowią przychód pasywny, podlegający uwzględnieniu w limicie ograniczającym stosowanie ryczałtu od dochodów spółek, zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT. Przekroczenie progu powoduje niemożność stosowania estońskiego CIT.

Usługi faktoringu, jako kompleksowe usługi nabywania i zarządzania wierzytelnościami, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według zasad ogólnych, bez możliwości zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy VAT, dotyczącego usług finansowych.

Zryczałtowany zwrot podatku VAT może zostać zwiększony w nawiązaniu do zapłaty dokonanej przez faktora w imieniu nabywcy, pod warunkiem, że prowizja za usługę obsługi sprzedaży rolnych nie jest wliczana w fakturę VAT RR, lecz fakturowana oddzielnie.

Przychody spółki uzyskane z tytułu sprzedaży wierzytelności w ramach umowy faktoringu są zaliczane do przychodów z wierzytelności, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, i mogą skutkować utratą prawa do opodatkowania w formie ryczałtu estońskiego.

Za odpłatne zbycie wierzytelności w ramach faktoringu niepełnego powstaje przychód podatkowy na moment przeniesienia wierzytelności, z uwagi na jej uznanie za odrębne zdarzenie gospodarcze od pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług.

Wynagrodzenie (Purchase Fee) wypłacone z tytułu faktoringu podlega opodatkowaniu VAT na zasadach ogólnych, jako że usługi faktoringu nie korzystają ze zwolnienia z VAT, co wynika z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT. Przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktury dokumentującej to wynagrodzenie.

Opłaty związane z usługami faktoringowymi, ponoszone przez faktoranta, stanowią koszty uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącane w dacie ich poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Podstawę opodatkowania minimalnym podatkiem dochodowym CIT, obniża się o przychody z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowych w ramach faktoringu pełnego, nawet jeśli obniżenie redukuje podstawę do zera.

Nabycie wierzytelności jako czynność ściągania długów stanowi odpłatne świadczenie usług opodatkowane podstawową stawką VAT. Podatnik ma prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur za usługi wykorzystywane do działalności opodatkowanej.

Wynagrodzenie faktora w postaci 'części odsetkowej' oraz prowizji z tytułu świadczenia usług faktoringowych, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem u źródła, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych.

Kwoty uzyskane z umowy faktoringu pełnego stanowią przychód, który wlicza się do limitu określonego w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, co może wpływać na możliwość stosowania estońskiego CIT. Przychody z faktoringu powinny być uznane za część przychodów z wierzytelności.