Urlop przewidziany jest dla regeneracji sił pracownika i spełni on swoje zadanie tylko wówczas, gdy będzie trwał nieprzerwanie przez określony W rozpoznawanej sprawie powód miał korzystać z urlopu wypoczynkowego do dnia 30 czerwca 1963 r. włącznie. Sąd Powiatowy ustalił, że istniała ważna przyczyna do odwołania powoda z urlopu oraz że Rada Zakładowa wyraziła zgodę na zwolnienie go

Wysokość należności przypadającej za każdy dzień urlopu wypoczynkowego powinna odpowiadać wysokości dziennego wynagrodzenia pracownika, które zależy od liczby godzin świadczonej pracy.Jeżeli pracownik jest zatrudniony tylko w niektóre dni miesiąca, dzienne wynagrodzenie oblicza się w ten sposób, że sumuje się godziny przepracowane w danym miesiącu i otrzymaną sumę dzieli przez liczbę wszystkich dni Z tych przyczyn Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i oddalił rewizję powoda od wyroku Sądu Powiatowego (art. 422 § 1 k.p.c.). Powodowi przysługiwał urlop wypoczynkowy w wymiarze 12 dni roboczych. Powód otrzymał więc pełną należność za urlop, równającą się wynagrodzeniu za 12 dni, licząc po 4 godziny dziennie.

Zgodnie z planem urlopów wypoczynkowych na rok 1965 powód wykorzystał część urlopu w lutym, pozostałe zaś 2 tygodnie miał wykorzystać Skarżący zarzuca, że powód utracił prawo do urlopu zgodnie z art. 3 ustawy o urlopach dla pracowników zatrudnionych w przemyśle i handlu Zdaniem Sądu Powiatowego powodowi należy się ekwiwalent pieniężny za 2 tygodnie nie wykorzystanego urlopu.

Pracowników zatrudnionych na stanowiskach agronomów-kierowników spółdzielni produkcyjnych należy traktować na równi z pracownikami państwowymi mianowanymi na stałe w rozumieniu art. 9 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. o tymczasowym uwarunkowaniu stosunku służbowego funkcjonariuszy państwowych (Dz. U. Nr 22, poz. 139). W toku procesu przedstawił odpisy dokumentów, z których wynika, że powód zwracał się do pozwanego Prezydium o udzielenie mu urlopu bądź W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że powód w bieżącym roku wykorzystał dwa urlopy wypoczynkowe i zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Tadeusza E. przeciwko Prezydium Powiatowej Rady Narodowej-Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w G. o zapłatę

Okoliczność, że z mocy § 2 pkt 2 rozp. Ministra Komunikacji (Dz. U. z 1961 r. Nr 45, poz. 234) mechanik należy do personelu latającego, nie powoduje automatycznego zrównania mechaników z pilotami w zakresie podstawowego wynagrodzenia za pracę, jak i dodatkowych świadczeń.W zakresie zagadnień płacowych decydują ściśle określone akty normatywne. W związku z czym Sąd Najwyższy zważył nadto, co następuje: Powód niezależnie od czynności mechanika lotniczego (naziemnego) bierze co wypłacono; ponadto pozwana podniosła, że powód nie należy do grona osób uprawnionych do urlopu kondycyjnego, ponieważ jego głównym zajęciem oraz w czasie świąt, urlopu i choroby, a także o tzw. urlop kondycyjny w rozmiarze 14 dni, to z mocy § 8 i 5 tego regulaminu uprawnionymi

Oddalając powództwo ze stosunku pracy na skutek prekluzji, sąd może nie obciągać powoda kosztami procesu (art. 102 k.p.c.). Dlatego też należy się powodowi ekwiwalent za nie wykorzystany urlop. Powyższy Stan zdaniem powoda uzasadniał zgłoszenie żądania o wypłatę-ekwiwalentu pieniężnego za urlop. i zasądził na rzecz powoda 3017 zł, uznając roszczenie powoda o ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany urlop w roku 1965 za usprawiedliwione

Nie można wymagać od członka wykluczonego ze spółdzielni, który zwalcza uchwałę o wykluczeniu, jako nieuzasadnioną i godzącą w jego dobre imię człowieka pracy, aby starając się o pracę w innym zakładzie pracy, ujawnił zawiadomienie o wykluczeniu wywołujące wygaśnięcie spółdzielczego stosunku pracy, mimo że takie zawiadomienie wystarczałoby do wykazania poprzedniego miejsca pracy wykluczonego. Sąd Wojewódzki ustalił, że w lipcu 1963 r. powód zaczął ubiegać się o urlop, jednakże Spółdzielnia urlopu mu nie udzieliła, wobec czego Sąd Najwyższy stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest rozważenia wskazanych wyżej okoliczności, mimo że powód powołał Powoda S. wykluczono ze Spółdzielni za to, że poszedł na urlop bez zezwolenia kierownika Spółdzielni.

Takie rozwiązanie umowy o pracę jest rozwiązaniem na mocy wzajemnego porozumienia, które w świetle art. 3 ust. 1 ustawy urlopowej nie może pozbawić pracownika prawa do urlopu. wyżej sprzeczności z ustawą o urlopach. Sąd Najwyższy przejął sprawę do rozpoznania (art. 391 § 1 k.p.c.), przy czym zważył, co następuje: Podniesiony w rewizji powódki zarzut Sąd Wojewódzki w Lublinie, rozpoznając sprawę na skutek rewizji powódki, postanowieniem z dnia 7 lutego 1967 r. przedstawił Sądowi Najwyższemu

Należy uznać, że w wypadku przewidzianym w art. 4 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r., gdzie ustawa wymaga rehabilitacji, na oskarżonym spoczywa ciężar dowodu, iż nie popełnił przestępstwa, a skoro nie żądał on przeprowadzenia takiego dowodu, to nie może żądać przyjęcia go do pracy. Natomiast pismo okólne Prezesa Rady Ministrów nr 102 z 15.V.1952 r. (M.P. tymczasowym, i za zaległy urlop wypoczynkowy, należności za szkolenie uczniów i rozliczenie z delegacji, wreszcie zwrotu udziału członkowskiego , maj i czerwiec 1963 r.), czyli razem 5 655, zł 2) sześciomiesięczne odszkodowanie za wykluczenie 19 910, zł 3) odszkodowanie za urlop odszkodowanie za okres pozostawania bez pracy po dniu doręczenia powodowi decyzji o wykluczeniu ze Spółdzielni oraz za niewykorzystany urlop

Przepis art. 505 k.c. należy rozumieć tak, że wymienione w tym przepisie wierzytelności nie mogą być umorzone wbrew woli wierzyciela. Mianowicie powód wydał kwotę 12 632 zł na zatrudnienie tzw. sił najemnych, kółku rolniczemu zapłacił kwotę 6726 zł za usługi - Sąd zaś Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sad Wojewódzki, choć przytoczył w uzasadnieniu swego wyroku pogląd prawny Sądu Najwyższego co do Trafnie wskazał pozwany w swej rewizji na teoretyczność opinii biegłego dra R., gdyż biegły ten za podstawę wyliczenia kosztu siły zastępczej

Zakład pracy narusza przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy, jeżeli zleca pracownikom wykonywanie pracy na terenach, które w czasie ostatniej wojny były objęte działaniami wojennymi, bez uprzedniego sprawdzenia w prezydium właściwej rady narodowej, czy teren ten figurował w prowadzonych przez te organy wykazach terenów zaminowanych bądź też czy było przeprowadzone rozminowanie terenu. wypadku była siła wyższa. Wytknięte wyżej wady uzasadnienia wyroku uniemożliwiają Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia i powodują konieczność Przedsiębiorstwo wnosi w rewizji o zmianę bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku wywodząc, że eksplozja miny przeciwczołgowej stanowiła przejaw, siły

Przewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: W. Formański (sprawozdawca), K. Marowski, Z. Masłowski, M. Piekarski, Z. Zadośćuczynienie z art. 165 k.z. bądź z art. 445 k.c., z natury swej - jak już wyżej wywiedziono - trudno wymierne, musi uwzględnić, by Prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lutego 1961 r.

Umowne uregulowanie pomiędzy współpozwanymi zakresu ich odpowiedzialności związanej z ryzykiem wykonania umowy może mieć wpływ na ich rozliczenie się między sobą, natomiast jest ono obojętne dla poszkodowanego, który w tej umowie nie uczestniczył. Powód wywoził traktorem z przyczepą dłużyce z lasu do tartaku w I. Jak bowiem wynika z wyjaśnienia Okręgowego Zarządu Lasów w S. z dnia 3.VI.1959 r. się stronom i nie może zwolnić żadnej z nich od odpowiedzialności za zawinione przez każda z nich skutki wypadku przy pracy.

premię z funduszu B" niezależnie od pobieranej przez nich premii z funduszu A". Ocena ta została oparta na treści zawartej z powodem umowy o pracę z dnia 31 stycznia 1964 r. W razie bowiem uznania, że uchwała nr 400 z dnia 10.XII.1963 r. stanowi w stosunku do uchwały nr 131 z dnia 4.V.1964 r. przepis szczególny

Przepisy dekretu z dn. 20.VII.1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) nie unicestwiają skutków zwolnienia oficera z wojskowej służby zawodowej w razie skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (art. 56 pkt 6 ustawy z dnia 13.XII.1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych Dz. U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5), w konsekwencji więc zwolniony na tej podstawie oficer ma prawo do renty za wysługę lat w wysokości tylko 50% kwoty obliczonej stosownie do art. 15 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 13.XII.1957 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i nadterminowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1963 r. powodu reorganizacji. innych przyczyn, np. z powodu osiągnięcia granicy wieku, powołania do innej służby publicznej itp. U. z 1963 r.

Zaniedbanie polegające na niezapewnieniu pacjentowi opieki wykwalifikowanego lekarza i pozostawienie po operacji w zeszytej ranie środków opatrunkowych nie może być potraktowane jako błąd w sztuce lekarskiej. Zaniedbanie takie należy ocenić jako niedopełnienie ze strony ordynatora i lekarza dokonującego operacji obowiązków zachowania należytej staranności przy wykonywaniu swych funkcji, które uzasadnia Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Teofila B., Zdzisława B., Bożeny B. i Leszka B. przeciwko Skarbowi Państwa (Szpital Ogólny Nr 2 w Uzasadnienie Powodowie twierdzą, że Halina B., żona powoda Teofila B. i matka pozostałych powodów, została przewieziona w dniu 7.VIII Stanisława H. i Antoniego B. powodem zgonu Haliny B.

Podjęcie uchwały przez walne zgromadzenie spółdzielni o wykluczeniu członka spółdzielni bez zaznajomienia ogółu członków z istotą przyczyn wykluczenia, w szczególności z treścią uchwały rady nadzorczej wraz z uzasadnieniem, stanowi istotne uchybienie natury formalnej, które może mieć wpływ na treść samej uchwały i uzasadniać jej uchylenie. Z tych wzglę i wraz z uzasadnieniem zaprotokołowane. dnia 14.VI.1966 r. o wykluczeniu powoda z tejże Spółdzielni oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda 5800 zł z 8% od 19.VII.1966

Każdy zakład pracy obowiązany jest troszczyć się o bezpieczeństwo pracy swoich pracowników, a gdy rodzaj ich pracy tego szczególnie wymaga, powinien także interesować się stanem ich zdrowia, który wiąże się z bezpieczeństwem ich pracy. Z zeznań św. Sąd Wojewódzki zgodnie z obroną pozwanego wyrokiem z dnia 7.V.1965 r. powództwo oddalił. Sędziowie: Z. Stypułkowska, A. Szczurzewski.