Orzeczenia
Sąd cywilny w procesie o unieważnienie uchwały spółdzielni o wykluczeniu członka z powodu oczywistości popełnienia przez niego przestępstwa jeżeli stwierdzi, że postępowanie w trybie karnym przeciwko temuż członkowi jeszcze się nie toczyło, a uznaje uchwałę spółdzielni za uzasadnioną obowiązany jest zawiadomić o popełnieniu przestępstwa władze powołane do ścigania przestępstw. Zasądzona kwota obejmuje ekwiwalent za nie wykorzystaną część urlopu w roku 1959 oraz udział powoda w czystej nadwyżce dochodów za tenże w roku 1959 i za urlop w roku 1960; ponadto powód żądał przyznania mu udziału w czystej nadwyżce Spółdzielni za lata 1959 i 1960, powołując Z tego względu Sąd Najwyższy nie może sprawdzić, czy uzasadniona jest ocena Sądu Wojewódzkiego, że powoda wykluczono ze Spółdzielni za
Stosownie do art. 26 ust. 3 dekretu z dnia 14 sierpnia 1954 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin rozwiązanie z inwalidą umowy o pracę w trybie art. 2 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. o ograniczeniu dopuszczalności rozwiązywania umów o pracę bez wypowiedzenia oraz o zabezpieczeniu ciągłości pracy, tj. w razie dopuszczenia się przez pracownika-inwalidę przestępstwa Skazanie pracownika w postępowaniu karnym z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k., polegające na niewykonywaniu obowiązku nadzoru, nie przesądza samo przez się o niedopuszczalności dalszego zatrudnienia pracownika na zajmowanym stanowisku i nie uzasadnia przyjęcia, że żądanie pracownika o zatrudnienie go na dotychczasowym stanowisku jest nadużyciem prawa premii (1 080 zł) oraz ekwiwalentu za urlop w roku 1958 (2 760 zł). tę składa się 3-miesięczne wynagrodzenie w kwocie 8 280 zł (3 X 2 760 zł), premia produkcyjna w kwocie 1 080 zł oraz ekwiwalent za urlop U. z 1958 r.
Jeżeli ważne powody uzasadniające rozwiązanie przysposobienia zachodzą wyłącznie po stronie tego, kto z takim żądaniem wystąpił, rozwiązanie przysposobienia nie może być orzeczone nawet wtedy, gdy przysposobiony jest pełnoletni, ponieważ uwzględnienie żądania byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym. gospodarstwie ponad jej siły i możliwości. to usprawiedliwiony jest w świetle- wyżej przytoczonych wyjaśnień jej zarzut, że wobec braku ważnego w rozumieniu art. 70 § 1 k.r. powodu Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Walentego i Jadwigi małż. S. Przeciwko Krystynie S.
Jeżeli przewidziana w art. 143 k.z. odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę na zasadzie słuszności ma zastosowanie do sprawcy pozostającego pod władzą rodzicielską lub kuratelą, któremu z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy przypisać nie można, to tym bardziej może ona mieć zastosowanie do takiego sprawcy, którego zwykły stan psychiczny nadzoru nie uzasadnia, lecz który może w wyjątkowych W stosunku do Skarbu Państwa nie dopatrzył się przesłanek z art. 1, a także z art. 5 ustawy z 15.XI.56 r. o odpowiedzialności Państwa Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa małoletniego Wiesława R. oraz Eugenii R. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministerstwo Obrony Narodowej w Warszawie i Marianowi B. o odszkodowanie, na skutek rewizji powodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 4 grudnia 1961 r.
Nie może ono zatem ulec zmianie prze/ jednostronny akt pracodawcy, jakim jest wypowiedzenie warunków płacy, takie więc wypowiedzenie jest z mocy samego prawa nieważne. Wynagrodzenie płacone pracownikowi zwolnionemu stosownie do przepisu art. 29 dekretu z dnia 6 lutego 1945 r. o utworzeniu rad zakładowych od pełnienia czynności zawodowych w okresie pełnienia obowiązków przewodniczącego i sekretarza rady zakładowej nie jest wynagrodzeniem za pracę w charakterze członka rady zakładowej, lecz wynagrodzeniem za pracę zawodową i podlega ochronie z art. 28 powołanego dekretu W związku z tym Zakłady powierzyły mu obowiązki starszego referenta z miesięcznym uposażeniem po 1 200 zł i jednocześnie pismem z 29.XI Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Feliksa D. przeciwko Zakładom Terenowego Przemysłu Materiałów Budowlanych z siedzibą w O. o zapłatę z naruszeniem interesów Państwa Ludowego.
Przepis art. 24 ust. 2 dekretu z dnia 25 czerwca 1954 r., (Dz. U. z 1958 r. Nr 23, poz. 97) w związku z art. 161 k.z. zobowiązuje odpowiedzialnego za skutki wypadku - występujące nawet w postaci czasowego rozstroju zdrowia - do wynagrodzenia szkody z tym związanej i nie wymaga do jego zastosowania, by ten rozstrój zdrowia miał charakter trwały i nieuleczalny. Artykuł bowiem 24 ust. 2 dekretu z 25.VI.1954 r. o pow. zaop. em. pr. (Dz. U. z 1958 r. stopniu uznane za sprzeczne z końcowym wywodem biegłego o mało znaczącym skutku wypadku z dn. 13.V.1958 r. W szczególności jedna z dłużyc przy zrywaniu z mogły, staczając się w dół, przewróciła powoda na ziemię, jednakże powód wstał o własnych