Zamieszczona w umowie zawartej między członkami spółdzielni pracy a spółdzielnią klauzula, że spółdzielnia przyjmuje na siebie obowiązek opłacenia za członka spółdzielni podatku od wynagrodzenia,, może budzić zastrzeżenia z punktu widzenia przepisu art. 41 p.o.p.c. W razie uznania roszczenia członka (kandydata) spółdzielni w związku z bezzasadnym pozbawieniem go zatrudnienia za słuszne co do zasady (art. 239 k.z.), sąd przy obliczeniu jego wysokości może w pewnych okolicznościach zmniejszyć odszkodowanie na podstawie art. 158 § 1 i 2 k.z. W wypadku powoływania się członka spółdzielni na taką umowę, w razie wątpliwości co do jej treści sąd uwzględnieniu faktu, że zarobki członka spółdzielni były wyjątkowo wysokie może na podstawie art. 47 § 1 p.o.p.c. uznać, iż umowa taka nie dałaby się pogodzić z zasadami współżycia społecznego. 4. W tych warunkach roszczenie powoda o 3-miesięczne wynagrodzenie oraz o ekwiwalent za nie wykorzystany urlop jest bezzasadne. Oceniając zarzuty rewizji Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Bezsporne miedzy stronami jest ustalenie, że powód podpisał w dniu 14 września tak wysokie zarobki, jakie podaje w pozwie.

Wypowiedzenie zatrudnienia członkowi spółdzielni pracy nie rozwiązuje spółdzielczego stosunku pracy, który wygasa dopiero z ustaniem członkostwa. Okoliczność, że na deklaracji przystąpienia do spółdzielni brak podpisanego przez zarząd spółdzielni z podaniem daty (art. 19 ustawy z dnia 20 października 1920 r. o spółdzielniach) stwierdzenia przyjęcia osoby przystępującej w poczet członków spółdzielni, nie stoi na przeszkodzie do uznania, że osoba ta została przyjęta na członka spółdzielni. 2. okres wypowiedzenia oraz ekwiwalentu za dwutygodniowy nie wykorzystany urlop wypoczynkowy w 1954 r. i za miesięczny urlop za 1956 r. Sąd Najwyższy uchylił wyroki sądów niższych instancji i przekazał sprawę Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Ryszarda C. przeciwko Spółdzielni Pracy Usług Administracyjnych" w Warszawie o zapłatę, po rozpoznaniu

Nie może stanowić ważnej podstawy do natychmiastowego rozwiązania umowy o pracę opuszczenie przez pracownicę jednego dnia pracy przed świętami mimo wyraźnej odmowy pracodawcy udzielenia zwolnienia, jeżeli opuszczenie było uzasadnione ważnymi przyczynami życiowymi. wyżej ważnych powodów skłaniających ją do wyjazdu poza Warszawę nie była - zdaniem Sądu Wojewódzkiego - uzasadniona. o udzielenie jej urlopu na sobotę przed wielkanocną 12 kwietnia 1952 r. Kierownictwo zakładu pracy nie zainteresowało się merytorycznym uzasadnieniem podania powódki o udzielenie urlopu na dzień, a odmowę uzasadniło

Śmierć pracownika w toku postępowania przed komisją rozjemczą powoduje zawsze umorzenie tego postępowania w każdym jego stanie, z tym jednak zastrzeżeniem, że spadkobiercy tego pracownika mogą wytoczyć powództwo przed sąd, nie mogą natomiast wstąpić w miejsce zmarłego pracownika do sprawy toczącej się przed komisją. Uzasadnienie Edmund D. domagał się zasądzenia ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop, za godziny nadliczbowe itd. podając, że zajmował Sąd Wojewódzki odrzucił pozew z powodu niedopuszczalności drogi sądowej przyjmując, że stanowisko zajmowane przez powoda nie należało Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Anieli D. i Magdaleny K. jako spadkobierców Edmunda D. przeciwko Przedsiębiorstwu Materiałów Podsadzkowych

Skuteczność ugody zawartej w toku postępowania scaleniowego nie jest uzależniona od doprowadzenia tego postępowania do końca. powodu innych bardziej pilnych prac związanych z przebudową ustroju rolnego i będzie kontynuowane w miarę posiadania wolnych sił technicznych Sąd Wojewódzki stanął na stanowisku, że chociaż z mocy przepisów art. 9 i 4 ustawy z dnia 31 lipca 1923 r. o scalaniu gruntów (Dz.U. z Wyrokiem z dnia 8 lutego 1955 r.

Dla dochodzenia roszczenia o wynagrodzenie za wykonanie czynności Komisarza Spółki Wodnej droga sądowa jest niedopuszczalna". 1952 r.) oraz 1800 zł (3-miesięczną płacę) z powodu bezterminowego zwolnienia go z pracy. Komisarzem Związku Wałowego z uprawnieniami wynikającymi z ustawy wodnej. Pismem z dnia 3 października 1952 r. Prezes Z. Resich. Sędziowie: M. Lisiewski (sprawozdawca), B. Dobrzański, W. Bryl, J. Szczerski, F. Wesely, Z. Masłowski.

Końcowy termin umowy o pracę zawartej na czas określony nie musi być oznaczony podaniem dnia, z którego nastąpieniem umowa ulega rozwiązaniu. Termin ten może być określony zdarzeniem, które w konkretnej sytuacji umawiające się strony przewidują, znając okoliczności uzasadniające określenie w umowie tego zdarzenia jako powodującego wygaśnięcie umowy o pracę. powodu choroby lub z innych przyczyn), którego zakład pracy chce zatrzymać w pracy, a jednocześnie musi przejściowo zastąpić innym pracownikiem sztywnej zasady zamieszczenia w umowie na czas określony ścisłej daty jej wygaśnięcia wyłączałoby praktycznie przyjęcie w takich wypadkach siły na czas określony z uwzględnieniem usprawiedliwionych interesów obu stron.