Zarówno pracownikowi umysłowemu jak i fizycznemu w razie niezwłocznego rozwiązania stosunku pracy bez ważnej przyczyny posługuje, obok odszkodowania z art. 39 rozporządzenia o umowie pracowników umysłowych lub art. 20 rozporządzenia o umowie o pracę robotników wynagrodzenie za nabyte w ostatnim roku a nie wykorzystane prawo do urlopu. urlop. art. 39 rozporządzenia z dnia 16 marca 1928 r. zachowuje roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za nie wykorzystany urlop za rok bieżący, w sprawie IC. 1852/53 Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że podstawy do rozstrzygnięcia kwestii wynagrodzenia za nie wykorzystany urlop

Niewykorzystanie prawa do urlopu dwutygodniowego nie może być oceniane jako rezygnacja z tego prawa i jako jego pochłonięcie" przez prawo do urlopu miesięcznego, który przypadnie pracownikowi po rocznej nieprzerwanej pracy. W tym ostatnim bowiem wypadku pracownik nabywa prawo do drugiego z kolei szesnastodniowego uzupełniającego urlopu, a wykorzystuje tylko łącznie, w jednym roku kalendarzowym, dwa uprawnienia urlopowe, razem nie przekraczające okresu miesięcznego. W tych warunkach powód z mocy art. 3 ustawy o urlopach utracił wprawdzie prawo do szesnastodniowego urlopu uzupełniającego w 1953 r., Z mocy art. 3 ustawy o urlopach pracownik traci prawo do urlopu, jeżeli rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z powodów, które pracodawcy Sąd Najwyższy przejął sprawę do rozpoznania i zważył, co następuje: Pracownicy mają prawo do korzystania co rok" z płatnego urlopu (art

Należnością za pracę w rozumieniu art. 341 § 1 k.p.c. jest zarówno zaliczkowe wynagrodzenie bieżące członka spółdzielni pracy, jak i udział w części czystej nadwyżki przypadającej na skutek podziału tej nadwyżki na rzecz członka spółdzielni pracy. Pozwany Związek unieważnił decyzję o zdjęciu" powoda ze stanowiska przed upływem urlopu powoda stwierdzając, że stosunek służbowy" powoda W maju 1952 r. powód rozpoczął urlop, w czasie którego w dniu 7 czerwca 1952 r. otrzymał pismo podpisane przez K., kierownika sekcji kadr Nadto pozwana Spółdzielnia pismem z dnia 19 czerwca 1952 r. zawiadomiła powoda jako swego prezesa", że jego urlop kończy się w dniu 21

Obejmują one np. wypowiedzenie przez spółdzielnię swym członkom zatrudnienia w okresie zmniejszenia się pobytu na wyroby lub usługi spółdzielni bądź z innych ważnych przyczyn dotyczących organizowania lub prowadzenia Przez spółdzielnię zakładów wytwórczych lub usługowych. 2. Powód przerwał urlop, uzyskawszy zwolnienie lekarskie na skutek choroby na okres od 5 do 27 października 1953 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława A. przeciwko Spółdzielni Pracy Mikro" o zapłatę 9064 zł, po rozpoznaniu rewizji pozwanej Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty naruszenia art. 5 i 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o spółdzielniach w związku z art. 1 i 3 p.o.p.c

Członek spółdzielni pracy, który sam zrzeka się zajmowanego w spółdzielni stanowiska rezygnując jednocześnie z członkostwa, nie traci przez to prawa do zatrudnienia w spółdzielni, zachowuje nadal związane z członkostwem prawo pierwszeństwa w zatrudnieniu, ale nie może się skutecznie domagać natychmiastowego zatrudnienia mimo braku wolnych stanowisk i musi oczekiwać na powstanie możliwości zatrudnienia Z reguły nie można by przyjąć, że dochodzący odszkodowania należycie szukał pracy, jeśli nie zarejestrował się we właściwym urzędzie zatrudnienia, lub zarejestrowawszy się bez dostatecznego uzasadnienia odmawiał przyjęcia zaofiarowanej mu pracy. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława W. przeciwko Spółdzielni Pracy w N. o 9 832 zł, po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Zarzut wyżej omówiony jako słuszny powoduje uchylenie zaskarżonej przez powoda części wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Pierwszy zarzut rewizji jest bezzasadny.

Decyzja ogólnego zebrania o zabraniu plonów z gruntów posiadanych przez członka, o ile miałaby znaczyć więcej, niż wystąpienie z roszczeniem wobec członka, jest bezskuteczna z samego prawa i nie wymaga zaskarżenia w trybie art. 52 ust. 2 ustawy o spółdzielniach. Wykonanie zaś jej przez zarząd ma charakter działania samowolnego. 4. Jeżeli nie ma przeszkód do włączenia do zespołu użytkowanej przez członka poza działką przyzagrodową działki gruntu, zespół jest uprawniony do żądania jej włączenia do gruntów zespołu za zwrotem członkowi poniesionych wydatków i z zaliczeniem pracy na te} działce na dniówki obrachunkowe. Sąd Najwyższy przejąwszy sprawę do własnego rozpoznania, zważył co następuje: Sąd Najwyższy podzielił pogląd Sądu Powiatowego, że powodowi siły roboczej we właściwym czasie, na skutek zatrudnienia się na dodzierżawionej działce. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Antoniego S. przeciwko Stanisławowi K. i Spółdzielni Produkcyjnej ,,1 Maj" w G. o wydanie zboża, po

Poza przyczynami niegodności dziedziczenia wymienionymi w art. 7 pr. spadk. nie można w oparciu o art. 3 przep. og. pr. cyw. przyjąć niegodność dziedziczenia spadkobiercy, którego postępowanie w stosunku do spadkodawcy było tego rodzaju, iż mogłoby być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. w P. pomiędzy nienawidzącymi się rodzicami i jej i pozwanego, co wpłynęło ujemnie na siły jej organizmu. Z ustaleń Sądu Wojewódzkiego co najwyżej mogłoby wynikać, że zmarła żona pozwanego miałaby podstawy, do żądania rozwodu z winy pozwanego przyczyny, na podstawie której mógłby uzyskać rozwód z jego winy.

Art. 151 k. z. dotyczy tylko takich szkód, które wywołane zostały zawaleniem się budynku lub oberwaniem się jego części, albo innego urządzenia. Przez oberwanie się rozumieć należy spadnięcie oberwanej części z powodu zerwania mechanicznego połączenia jej z całością, przy czym spadnięcie to musi nastąpić nie na skutek ludzkiego zawinionego działania. Na skutek doznanych obrażeń powódka zmuszona była poddać się operacji, a jej zdolność do pracy zarobkowej z powodu trwałego ograniczenia Przez oberwanie się" w sensie tegoż artykułu rozumieć bowiem należy spadnięcie oberwanej części z powodu zerwania mechanicznego połączenia Nie jest natomiast uzasadnione roszczenie powódki o rentę, gdyż z powodu nikłej utraty zdolności do pracy nie poniosła ona żadnego materialnego

Art. 14 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych, stanowiąc, że dyrektorów przedsiębiorstw i ich zastępców powołuje właściwy minister, nie przewiduje dla tego powołania żadnego specjalnego aktu ani żadnej uroczystej formy. Nie da się pogodzić z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym taka sytuacja, że pracodawca powołuje pracownika na niższe stanowisko, zaszeregowując go według stawek przewidzianych dla tego stanowiska, a powierza mu faktycznie stanowisko wyższe, żądając pracy trudniejszej i bardziej odpowiedzialnej, płacąc zaś wynagrodzenie według grupy przewidzianej dla stanowiska niższego. z dnia 29 grudnia 1951 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława Z. przeciwko Centrali Handlu Zagranicznego Węglokoks" Przedsiębiorstwo Państwowe w Katowicach Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 8 października 1954 r.

Złożenie przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej nie może być utożsamiane z wzięciem przez prokuratora udziału w procesie w rozumieniu art. 90 k. p. c. Prawo składania rewizji nadzwyczajnej jest szczególnym uprawnieniem przywiązanym do urzędu Prokuratora Generalnego PRL i korzystanie z tego prawa nie po-ciąga za sobą jako koniecznej konsekwencji udziału prokuratora w ewentualnym dalszym toku postępowania po uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej. się w mieszkaniu swojej znajomej, że w 1947 r. po świętach Bożego Narodzenia wyjechała na urlop, ,,a po powrocie opowiadała, że nie mogła , że odtąd nie spłodził z żoną żadnego potomstwa, że nie spowodował zajścia w ciążę powódki z parokrotnego obcowania z nią w lipcu 1947 ) i nie ma z nią żadnego potomstwa.

Tylko w takiej sytuacji i dodanie lub zaniechanie ma charakter zawinionego działania bezprawnego które z mocy art. 134 k z. pociągnęłoby odpowiedzialność za szkodę każdej osoby bez względu na to. czy łączył ją uprzednio z pokrzywdzonym inny stosunek prawny. Nie wyliczenie się pracownika z zaliczek otrzymanych w związku ze stosunkiem pracy, stanowi naruszenie obowiązku wypływającego z tego stosunku, staje się zaś czynem niedozwolonym o tyle tylko, o ile z brakiem wyliczenia łączy się fakt nie wydatkowania pobranych kwot zgodnie z ich przeznaczeniem (lub nawet wbrew przeznaczeniu lecz na zaspokojenie potrzeb pracodawcy) i zatrzymania ich przez pracownika dla siebie, jeżeli poza tym nastąpiło z winy umyślnej pracownika lub na skutek jego niedbalstwa. z wyrządzeniem szkody. Sąd Wojewódzki z powołaniem się na uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1954 r. Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Związku Spółdzielni Spożywców przeciwko Teresie Z. o 930 zł 90 gr. po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej