Cudzoziemiec może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego bez prawomocnego skazania, jeśli wiarygodne źródła dostarczają wystarczających przesłanek do cofnięcia zezwolenia na pobyt stały, służącego ochronie interesu publicznego.

Decyzja o warunkach zabudowy dla już istniejących obiektów budowlanych może być utrzymana, o ile nie narusza ładu przestrzennego i mieści się w granicach przepisów planowania przestrzennego, przy czym posiadanie tytułu prawnego nie jest wymagane.

Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do ustalenia granic nieruchomości oraz sporządzenia wymaganej dokumentacji geodezyjnej w celu nakreślenia przesłanek nabycia własności z mocy prawa, niezależnie od inicjatywy strony w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że brak naruszenia przepisów postępowania przez WSA oraz niewykazanie błędów w ustaleniu stanu faktycznego uzasadnia odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką.

Przepisy art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej, dotyczące terminów procedowania wniosków o zezwolenie na pobyt czasowy, są generalną normą obejmującą wszystkich cudzoziemców, co względu na sytuacje uzasadnia czasowe ograniczenia prawa do sądu w kontekście bezczynności organów.

Zasada niepołączalności świadczeń rentowych i pielęgnacyjnych wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, mimo wyroku TK z 2019 r., nadal wymaga wyboru jednego z nich. Wyrok TK nie wprowadza zmiany skutkującej kumulowaniem tych świadczeń bez zawieszenia rentowego.

Specustawa terminalowa wyłącza obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla inwestycji w zakresie terminalu LNG oraz inwestycji towarzyszących, zapewniając prawne ułatwienia w realizacji strategicznych inwestycji gazowych.

Ustalenie faktycznej powierzchni zajęcia pasa drogowego oraz identyfikacja podmiotu odpowiedzialnego są kluczowe do nałożenia kary pieniężnej za bezprawne zajęcie. Rozstrzygnięcie nadto potwierdza, że ocena dowodów przeprowadzona przez sądy administracyjne i organy była prawidłowa oraz zgodna z obowiązującymi przepisami.

Mając na względzie zasady postępowania administracyjnego oraz obowiązki dowodowe stron, uchylenie decyzji przyznającej płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną z uwagi na nieuwzględnienie braku tytułu prawnego do gruntów publicznych było zgodne z prawem i zasadami proporcjonalności.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wykazania braku winy w uchybieniu terminu poprzez uprawdopodobnienie, co wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności faktycznych, w szczególności indywidualnych sytuacji strony, takich jak pobyt w areszcie.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powinien ocenić całokształt okoliczności i ich wiarygodność. Uchybienie terminu uzasadnia jego przywrócenie, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, również w kontekście sytuacji wykraczających poza jego kontrolę.

Bezskuteczność egzekucji z majątku spółki rozpoczyna odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże on przesłanek egzoneracyjnych, takich jak podjęcie wymaganych wniosków prawnych czy wskazanie majątku umożliwiającego znaczne zaspokojenie tego długu.

W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

Nieodpłatne wniesienie udziałów w spółce do fundacji rodzinnej podlega opodatkowaniu VAT jako działalność gospodarcza, ale jednocześnie korzysta ze zwolnienia od tego podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT, o ile udziały te nie odzwierciedlają praw, o których mowa w art. 43 ust. 16 ustawy.

Jednostka samorządu terytorialnego nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu marektyzacji budynku, gdy efekty projektu służą czynnościom nieopodatkowanym, w tym celom społecznym bez prowadzenia działalności gospodarczej.

Sprzedaż udziału w niezabudowanej działce przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem VAT nie podlega opodatkowaniu, gdy transakcja stanowi zarządzanie majątkiem prywatnym, mimo uzyskania pozwoleń inwestycyjnych przez kupującego.

Sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek budowlanych nr 1/9, 1/10, 1/16 oraz działki nr 1/3 i zabudowanych budowlami działek nr 1/11, 1/15, 1/17 podlega opodatkowaniu VAT z racji niewystąpienia przesłanek do zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2, 9, 10 i 10a ustawy o VAT, co skutkuje zastosowaniem art. 43 ust. 21.

Kursy organizowane przez spółkę z o.o., choć mogą mieć charakter kształcenia zawodowego, nie korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a, b, c ustawy o VAT, gdyż nie spełniają wymogów formalnoprawnych przewidzianych w przepisach krajowych i unijnych.

Zasadniczym wątkiem rozstrzygnięcia jest nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT w pełnej wysokości przez organ podatkowy, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT, w szczególności art. 87 ust. 2. Rzetelność weryfikacji zwrotu wymaga wnikliwego uzasadnienia co do każdej spornej kwoty.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione obiektywnymi przesłankami. W przypadku braku dostatecznego uzasadnienia oraz wykazania rzeczywistych wątpliwości co do zwrotu podatku, jest ono nieważne. Zwrot powinien dotyczyć jedynie kwoty rzeczywiście spornej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i postanowienie organu podatkowego, nakazując pełne zweryfikowanie zasadności przedłużenia zwrotu VAT, zgodnie z ustaleniami kontroli i wytycznymi NSA.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT winno opierać się na precyzyjnych, uprawdopodobnionych przesłankach wskazujących na konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu. Organ podatkowy, korzystając z uprawnienia do przedłużenia, musi jasno wykazać powody i objąć decyzją tylko kwotę rzeczywiście sporną.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione; brak wystarczającego uzasadnienia narusza art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uchylenia postanowienia organu podatkowego i ponownego rozpatrzenia sprawy.

Postanowienie przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku VAT za październik 2019 r. musi być należycie uzasadnione, opierając się na konkretnych wątpliwościach względem tego okresu; organ nie może opóźniać zwrotu bez solidnego uzasadnienia.