Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenia organów administracyjnych niższej instancji uznając, że kwestia legitymacji stron powinna być każdorazowo badana w procesie wznowionym, a nie na etapie wstępnej oceny wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej P. S.A. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 2 marca 2023 r., odmawiającą nabycia prawa własności i użytkowania wieczystego. Brak wystarczających dowodów na istnienie infrastruktury kolejowej na datę 28 lutego 2003 r. wyklucza uwłaszczenie.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki wymaga ustalenia zarówno przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, jak i braku przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w art. 116 Ordynacji podatkowej.

Brak doręczenia pism procesowych uczestnikowi postępowania stanowi podstawę nieważności postępowania administracyjnego, prowadząc do uchylenia wyroku i konieczności rozpatrzenia sprawy ponownie przez sąd I instancji.

Strata finansowa wynikająca z wyłudzenia pieniędzy nie spełnia przesłanek uznania za koszt uzyskania przychodów w sytuacji niezakończenia postępowania karnego, co czyni ją niedefinitywną oraz niedostatecznie udokumentowaną.

Koszty poniesione przez spółkę na szkolenia podwykonawców, o ile mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i służą osiągnięciu przychodów oraz nie stanowią kosztów wyłączonych zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu według art. 15 ust. 1 tejże ustawy.

Fundusz inwestycyjny z siedzibą w Niemczech, zarządzany przez Spółkę Zarządzającą, kwalifikuje się do podatkowego zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT, pod warunkiem spełnienia określonych przepisami wymogów formalnych i statusu rzeczywistego właściciela należności finansowych.

Działalność Wnioskodawcy w zakresie projektowania, budowy i modernizacji zaawansowanych urządzeń stanowi działalność badawczo-rozwojową, a w związku z tym, Wnioskodawcy przysługuje odliczenie kosztów poniesionych na działalność B+R jako kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 18d ust. 2 ustawy o CIT.

Udzielenie spółce nieoprocentowanej pożyczki przez wspólnika nie skutkuje powstaniem dochodu z tytułu ukrytych zysków w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o CIT i nie podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.

Minimalny podatek dochodowy zgodnie z art. 24ca ust. 14 pkt 9 ustawy o CIT nie dotyczy podatników, którzy przed rokiem objętym minimalnym podatkiem osiągnęli rentowność co najmniej 2% w jednym z trzech poprzednich lat podatkowych, przy czym okres ten dotyczy wyłącznie lat podatkowych podatnika indywidualnego, a nie okresu uczestnictwa w PGK.

Zbycie wierzytelności w faktoringu niepełnym stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze, powodując powstanie przychodu w wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności. Przychód jest rozpoznawany zgodnie z art. 12 ustawy o CIT w momencie cesji wierzytelności, nie później niż w dniu wystawienia faktury.

Nieterminowe podpisanie sprawozdania finansowego za rok 2021 nie neguje prawa do opodatkowania estońskim CIT-em od początku kolejnego roku podatkowego, o ile warunki zamknięcia ksiąg i złożenia zawiadomienia ZAW-RD zostaną spełnione zgodnie z art. 28j ustawy o CIT.

Spółka zobowiązana będzie stosować mechanizm odliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego w odniesieniu do wypłat zaliczek na poczet dywidendy w trakcie opodatkowania Ryczałtem, co potwierdza stosowne przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dochody z przeniesienia autorskich praw majątkowych do oprogramowania komputerowego, wytworzonych w działalności badawczo-rozwojowej, mogą podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką 5% według art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, pod warunkiem spełnienia wymogów art. 30ca oraz art. 30cb tej ustawy dotyczących kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną jako incydentalne zbycie majątku prywatnego, po upływie pięcioletniego okresu od daty nabycia, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy PIT, a więc nie rodzi obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Sprzedaż nieruchomości, będącej w posiadaniu podatnika przez okres przekraczający pięć lat, nabytej nie w celach zarobkowych, lecz na użytek osobisty, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, nawet jeśli część nieruchomości była wykorzystywana przez współwłaściciela do prowadzenia działalności gospodarczej.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy D. była częściowo nieważna, jeśli chodzi o wyznaczenie drogi wewnętrznej, ale pozostałe ograniczenia dotyczące zabudowy uznano za zgodne z prawem, uznając je za proporcjonalne i konieczne do ochrony interesów publicznych.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy, bez wskazania uzasadnionych przyczyn dotyczących całości kwoty, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Organ podatkowy musi dokładnie uzasadnić potrzebę dalszej weryfikacji jedynie w zakresie rzeczywiście spornym.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej minimum 30 lat przed wszczęciem, umarza się z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ nie ma uprawnień do oceny konstytucyjności przepisów, a sądy administracyjne nie mogą zastosować bezpośrednio Konwencji o ochronie praw człowieka do decyzji sprzed 1993 r.

Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT powinno być adekwatnie uzasadnione, wskazując istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, a jego zakres powinien być odpowiedni do rzeczywistych wątpliwości. Organ odwoławczy nie może przedłużać terminu zwrotu bez dostatecznego uzasadnienia, które dotyczyłoby konkretnej części kwoty spornego zwrotu.

Zaliczenie wpłaty podatkowej na poczet najstarszej zaległości jest prawidłowe, jeżeli nie wynika wyraźna dyspozycja podatnika, niezależnie od późniejszego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadnych podstaw.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie ustaleń kontroli jest zgodne z prawem, a kontrolowany podmiot ma obowiązek dostosować swoją działalność do określonych przepisów ochrony środowiska, niezależnie od przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej.